Paule's world

MAMA, MAMA, IK WIL NAAR DE MAAN

KIJKEN OF DAAR OOK STERRETJES AAN DE HEMEL STAAN.

IK WIL OOK WEL EENS WETEN WIE DE ZANDMAN IS

EN OF DIE MISSCIEN DEZELFDE ALS JOU JANNEKE IS.

IK WIL BESTE VRIENDJES WORDEN MET JANNEKE MAAN.

MAG HIJ EEN KEERTJE BIJ ONS KOMEN LOGEREN?

DAN MAG IK LATER OOK EEN KEERTJE GAAN

EN EEN POOSJE OP DE MAAN KAMPEREN.

MAMA, MAMA, GA JE WEL EVENTJES MEE?

OP DIE RAKET VAN JOU IS BEST PLAATS VOOR TWEE.

KOM, SCHUIF OP, WE VERTREKKEN NAAR DE MAAN.

JANNEKE EN MENEER DE ZANDMAN, WE KOMEN ERAAN!

HET IS LAAT.

DE KINDEREN ZIJN UIGESPEELD,

DE OUDERS UITGEPRAAT,

DE WOLKEN UITGEREGEND.

DE LANTAARNS LICHTEN OP

ALS EEN GLIMWORM LANGS DE WEG.

EEN MAN ZOEKT HET LAATSTE LICHT

EN LEEST VOOR AAN DE NACHT.

ZO DOMMELT DE CAMPING LANGZAAM IN

EN DE MAAN HOUDT DE WACHT.

KOM, LAAT ME NOG EENS BLIJ ZIJN

MET EEN STOKJE

WAARMEE IK WONDERE KRINGETJES IN HET WATER TOVER.

LAAT ME NOG EENS HURKEN IN DE AVONDZON,

IN ROZE KLEERTJES

DIE PASSEN BIJ MIJN ROZE GEDACHTEN.

DE HELE DAG HEB IK GESPEELD EN GELACHEN

EN STRAKS WACHTEN MIJ ZOETE DROMEN.

IK HOEF MIJ NERGENS ZORGEN OVER TE MAKEN,

MAMA EN PAPA WAKEN,

ZIJ WETEN HET ANTWOORD OP AL MIJN VRAGEN.

IK HOEF MIJ ALLEEN DRUK TE MAKEN

OVER HET WONDER VAN MIJN STOKJE

WAARMEE IK KRINGETJES TOVER IN HET WATER...

EEN EGELTJE IN DE TUIN!

IK VIND HET VERSTRIKT IN EEN VOGELNET, AANGEBRACHT OM FRAMBOZEN EN ANDER LEKKERS TE BESCHERMEN. HELAAS VERMOEDDE IK NIET DAT HET EEN LEVENSGEVAARLIJKE VALSTRIK ZOU ZIJN VOOR VOGELS EN... EGELTJES.

DIT JAAR HOOPTE IK EINDELIJK TE KUNNEN PROEVEN VAN DE BRAMEN, STEKELBEZEN, RODE BESJES EN FRAMBOZEN DIE IK ONDER DE KERSELAAR GEPLANT HAD. DE KERSEN WAREN VOOR DE VOGELS, DE BESSEN VOOR MIJ... ALTHANS DAT WAS DE BEDOELING.

NA DE ONGELUKKIGE VANGST VAN TWEE VOGELS, EEN DUIF EN DIT EGELTJE VLOOG HET NET DEFINITIEF IN DE VUILBAK.

SINDSDIEN IS HET "ALL YOU CAN EAT" IN MIJN TUINTJE. EN OM VAN DE SCHRIK TE BEKOMEN KREEG DIT EGELTJE ER NOG WAT MELK, SLA, KATTENBROKJES EN WATER BIJ.

EN IK? IK BEN EEN PAAR BAKJES FRAMBOZEN GAAN KOPEN. OOK DIT JAAR ZIJN MIJN BESJES VOOR GEVLEUGELDE EN ANDERE GASTEN.

WELKOM IN PAULE'S "ALL YOU CAN EAT" !

I LOVE THEIR SPEED, I LOVE THEIR DRIVE,

I LOVE THEIR AGILITY, I LOVE THEIR PRIDE.

MY FRIENDS ARE ON THE ROAD AGAIN

AND I AM THEIR HAPPY PHOTOGRAPHER.

THERE IS A SHADOW ON THE WALL

CREATING THE ILLUSION OF LIGHT

OF MAYBE A PROMISE OF SOLACE

IN THE DARK OF NIGHT.

THE WINDOW IS CLOSED

TO SHUT OUT THE SUN

WILL IT OPEN THIS NIGHT

TO LET IN THE MOON OR THE LIGHT

OF A LANTERN, SHINING BRIGHT?

DAP KLEINTJE, DAG PARELTJE AAN HET RIJGSNOER VAN HET LEVEN

DAT WAS TOEN IK ER NOG NIET WAS

EN ZAL ZIJN WANNEER IK NIET MEER BESTA.

DAG KIEMPJE, PLUKJE VASTBERADEN LEVEN

GEVOED MET HOOP EN DROMEN

DAT KOMT MET ONVERWACHTE GAVEN.

HET GEVOEL DAT HET WEER SINTERKLAAS WORDT

VOOR ONS DIE AL ZO LANG GEEN KIND MEER MOCHTEN ZIJN,

DAT WE MORGEN WAKKER ZULLEN WORDEN

EN BIJ DE SCHOUW ADEMBENEMENDE GESCHENKEN ZULLEN VINDEN.

TRIPPEL TRAPPEL OP HET PUNTJE VAN DE TENEN NAAR BENEDEN

EN DAAR BEN JIJ, BOORDEVOL GEHEIMEN

DIE WE JARENLANG MOGEN ONTRAFELEN.

KLEINTJE, KIEMPJE, PAREL AAN HET RIJGSNOER VAN HET LEVEN

GEDULDIG AAN HET WERK, NEGEN MAANDEN LANG,

OM MIJ EN AL WIE MIJ LIEF IS VOORGOED TE VERANDEREN...

EEN LEUK WINKELTJE, MAAR NIEMAND MAG BINNEN. DE BAAS IS... GONE TANNING!

ALLE WEGEN LEIDEN NAAR ROME...HEU... WISSANT! 

I WAS FEELING DOWN AND OUT

LOOKING AT MY FEET, COVERING STEADY GROUND.

A BIRD FLEW BY, LETTING OUT A SUDDEN CRY;

STARTLED, I RAISED MY EYES

ONLY TO DISCOVER A PINK HOUSE RIGHT BESIDE ME.

ITS SPIRAL STAIRCASE INVITED ME

TO LET MY EYES TRAVEL HIGHER AND HIGHER

TILL THEY MET A SILVER AIROPLANE

DRAWING SILVER LINES IN THE SKY.

WITH ONE SURE TRAIT THEY ERASED MY GLOOMY MOOD.

THE BIRD, THE HOUSE, THE PLANE, THE LINES

TOLD ME IT IS GOOD TO BE ALIVE.

VOL VERTROUWEN LOOPT HET MEISJE

LANGS EEN ZEE VAN MIST

EN LAGE WOLKEN

DE MEEUWEN TEGEMOET

DIE UITRUSTEN OP HET STRAND

HAAR LICHTE STAPPEN GEVEN HET SEIN

VLEUGELS RITSELEN,

DONZEN VEREN VANGEN WIND

DAAR VLIEGEN ZE

IN DICHTE DROMMEN BOVEN HAAR HOOFD.

EEN WOLK VAN VREEMDE VOGELS

DIE EVEN VERDER WEER NEERSTRIJKT

EN WACHT OP HET VOLGENDE SEIN.

   <...

DE VALENTIJNHARTJES HANGEN KLAAR. NOG EVEN EN DAN SCHUIVEN VERLIEFDEN AAN VOOR HUN ZONDAGSE BRUNCH. ONDERTUSSEN KRIJGEN WIJ ALVAST EEN VOORPROEFJE.

HALF TWAALF, TIJD VOOR EEN APERITIEFJE. EEN VOOR EEN KOMEN ZE TOE, DE MOTARDS EN HUN PARTNERS, DE VRIENDEN DIE STRAKS SAMEN EEN TRIP ZULLEN MAKEN. DE LEADER STAAT KLAAR MET KAARTEN EN HOTELBROCHURES OM ZIJN VOORSTELLEN TOE TE LICHTEN: VOGEZEN, HET ZWARTE WOUD, ROTENBURG A/D FULDA.

DIT JAAR HEBBEN WE EEN MASCOTTE, ANNA, 9 MAANDEN OUD. ZEKER WETEN, ZIJ GAAT OOK MEE.

EN ER GAAN ZELFS EEN PAAR SUPPORTERS MEE, ZIJ HET MET DE WAGEN. KORTOM, FUN IN HET VOORUITZICHT VOOR IEDEREEN TUSSEN 9 MAANDEN EN 78 JAAR.

MAAR DE HOOFDZAAK IS NATUURLIJK DE MOTOTRIP. HEERLIJK TOEREN MET DE BMWs EN HARLEY DAVIDSONS 5 DAGEN LANG.

EN LACHEN, VAN 'S MORGENS VROEG TOT ' AVONDS LAAT. ONZE JAARLIJKSE MOTOTRIP LIJKT WEL EEN SOORT STAGE LACHYOGA.

ER WORDT WAT GEPOCHT OVER DE GROOTSTE EN DE MOOISTE, TOT GROOT JOLIJT VAN DE TAFELGENOTEN DIE MET VEEL PLEZIER OLIE OP HET VUUR GIETEN.

EN DAT VUUR MOET NATUURLIJK GEBLUST WORDEN. IEMAND EEN DUVELTJE?

EN ZELFS WANNEER HET TIJD IS OM TE BETALEN BLIJVEN DE SMILES TOT ACHTER DE OREN.

IEDEREEN DRAAGT DAN OOK Z'N HART OP DE JUISTE PLAATS... ALHOEWEL...

NOG EVEN MET Z'N ALLEN OP DE FOTO EN DAN...

DAG LIEVE VRIENDEN, TOT BINNENKORT OP DE MOTO!

WOEF! PAS MAAR OP OF IK EET JE OP!

WOLLEKE, ROLLEKE, PLUIZEBOLLEKE

OOGJES OPEN

OOGJES TOE

WOLLEKE, BOLLEKE, KIEKEBOE! 

DE KERSTMAN HEEFT Z'N WERK GEDAAN. NOG EVEN EEN WASJE DOEN EN DAN MAG HET PAK WEER IN DE KAST TOT VOLGENDE KERSTMIS.

Afspraak met de marktleider op het vlak van fusies en overnames van familiebedrijven: het M&A team van ING. Nee, niet om mijn minibedrijfje over te dragen, maar wel om een advertorial te schrijven voor Trends.Het is een mooie dag. Ik ruil mijn auto in voor de metro en stap uit aan het Warandepark. De tuinmannen zijn ijverig dode bladeren aan het rakelen. Dat kan, nu de laatste vriesplekken de strijd opgegeven hebben.Ik wandel langs mooie standbeelden, sommige modern maar de meeste 18e eeuws. Er staan er een 60-tal in het park, rond de fontein die voorlopig nog geen waterballet opvoert, maar ook langs de prachtige dreven.

Een jongeman voert z'n hond vredig stukjes van zijn boterham, gezeten op een bankje in het eerste straaltje zon. Een jonge vrouw vindt dat het warm genoeg is om als eerste neer te zijgen in het gras en een boek te lezen.

Ik loop langs de kiosk die binnenkort weer zal opleven op de tonen van lichte muziek. Ze klinkt al in mijn oren, ook wanneer ik wat later over de kasseien voor het koninklijk paleis loop.

Ik kruis een legertje straatvegers met Gluttons. Ha Gluttons! Een tijdje geleden interviewde ik een collega van hen over het gebruik van zo'n Glutton, in het kader van een netheidscampagne in Anderlecht. Klik, klik, ik maak enkele foto's tot groot vermaak van de gebruikers. 

Maar de tijd dringt, ik moet echt wel flink doorstappen om op tijd te zijn voor mijn afspraak. Ik wurm mij door het indrukwekkende verkeer, bereik de Troonstraat en daar staat het imposante gebouw waar ik moet zijn. Marnix.

Nog vlug een shot van de ING leeuw die zo rustig de wacht houdt naast het logo en dan draai ik de knop om. Familiebedrijven! Overnames! Fusies! Investeerders!

Ik trek een ernstig gezicht, schuif mijn rugzakje recht en loop door de draaideur naar de onthaalbalie. 14 uur, net op tijd. 

Gelukkig Nieuwjaar bloggies. Het heeft lang geduurd, maar hier ben ik weer.

Het is ontiegelijk druk geweest einde vorig jaar, en 2011 startte "sur les chapeaux de roues" zoals ze in het Frans zeggen.

Voeg daarbij wat informaticaproblemen ("uw account is geblokkeerd") en mijn blogje raakje langzaam maar zeker ingesneeuwd.

Maar zie, onder die dikke laag sneeuw zit een springlevend nieuw verhaal. Ik pik de draad weer op en zal hier regelmatig foto's en commentaar posten. Back to the good old days!

IK WOON IN EEN LAND VAN WATER

IK ZIE FABRIEKEN IN DE VERTE,

HUN ROOK VERSMELT MET DE WOLKEN

EN OVER DAT ALLES GLIJDT EEN ZILVEREN LICHT

EN WAT TRAGE WIEKSLAGEN VAN MEEUWEN

DIE MEEDEINEN OP DE LAATSTE ZUCHTJES WIND.

NOG NOOIT VOND IK REGEN ZO MOOI ALS NU.

WIND EN REGEN HEBBEN HET STRAND SCHOONGEVAAGD.

WARM INGEDUFFELD GENIET IK VAN EEN STIMULERENDE WANDELING.

AF EN TOE KRUIS IK IN DE VERTE EEN FIETSER, EEN ANDERE WANDELAAR.

EN DAAR ZIJN PLOTS DE MAN EN HET PAARD.

ZE RIJDEN RESOLUUT DE INKTZWARTE HEMEL TEGEMOET.

HET WATER SPAT OP ROND DE WIELEN.

TIK, TIK, TIKKETIKKETIK... OP MIJN KAP.

IK OPEN MIJN HANDEN, ZE VULLEN ZICH MET WATER.

ZOET WATER LANGS EEN ZEE VAN ZOUT.

EEN LANGE WANDELING DOOR BOS EN DUIN, VER VAN DE BEWOONDE WERELD... IN DE VERTE DUIKT EEN MAST OP. WAT IS DAT VOOR EEN DING?

GILLENDE MENSJES ZWAAIEN ROND EN GLIJDEN LANGS DE MAST TOT HELEMAAL BOVEN.

ONBEWUST BEN IK TOT AAN PLOPSALAND GEWANDELD. HET IS HEERLIJK WEER DE BENEN KUNNEN STREKKEN...

GEVONDEN!

SNEEUWITJE WOONT NU IN EEN FLATGEBOUW, SAMEN MET HAAR PRINS EN DE ZEVEN DWERGEN.

IK VERMOED DAT ZIJ IN HET BOVENSTE FLATJE WOONT EN DE DWERGEN NET DAARONDER.

OF IS HET OMGEKEERD ?

Nog eens een weekje uitwaaien aan zee... heerlijk! Alle muizenissen achterlaten en weer mijn eigen ritme terugvinden. Tenminste dat was de bedoeling.

De zee ligt er nog even mooi bij, de kinderen amuseren zich op het strand. het is zelfs warm genoeg om nog even in een zwembroekje rond te spetteren in het water.

Of ze nu grijs is of wolkenblauw, rustig op opgejaagd, de zee brengt me altijd tot rust.

Maar aan het plezier van het eerste weekend, het eerste fietstochtje, de eerste lange wandeling komt abrupt een einde wanneer ik op de spoedafdeling van St. Augustinus in Veurne beland. Een kleine ingreep later ben ik weer thuis.

Gedaan met fietsen en wandelen. Gelukkig heb ik net een stapel boeken, strips en een paar tijdschriften gekocht. Die kan ik nu rustig uitvlooien. En kleine wandelingetjes lukken ook al.

Liefst zou ik nu ECHT een weekje vakantie nemen.

Maar dan loopt er weer een gek hondje voor me uit, dan springen er weer een paar kinderen in de plassen, dan word ik weer geboeid door het spel van golven en wolken... Aaah, de zee brengt mij tot rust. Ik ben dankbaar dat ik regelmatig naar zee kan komen. Mijn eigen plekje dat altijd weer een brede glimlach op mijn gezicht tovert.

Gisteren liep ik voor de laatste keer naast jou, père Braam. Als zwarte raven stroomden al je vrienden en familieleden samen om je een laatste groet te brengen. Alleen ik droeg flamboyant rood. Het was een eerbetoon aan je ontembare levenslust, je gevoel voor humor, aan de man die je bent, was... hoe moet ik het nu zeggen? Dcithbij zul je altijd blijven, ook al ben je nu onbereikbaar ver.

Je was de vader van mijn beste vriendin, maar tevens mijn grote vriend, mijn grote voorbeeld. Je reisde de hele wereld rond. Toen je onlangs even opschreef in welke landen je allemaal geweest was, kwam je uit op meer dan 100! Je as waaierde uit in de wind. Daar ging je voor je laatste reis, deze keer naar de vier windstreken.

Op deze tocht kan niemand je volgen père Braam. Maar met een beetje vertraging komen we eraan. Wedden dat je dan al het haardvuur aangestoken hebt en dat we onze koude handen en voeten dan kunnen warmen aan je vuur. Dat gebeurde zo dikwijls in het verleden. 

Bedankt voor alles père Braam. You'll never walk alone.

Dit weekend ontdekt: "La fête du vin et de la bière" dat elk jaar in oktober georganiseerd wordt in het Kursaal van Dunkerque.

Je vindt er bijna 300 stands van Franse wijnboeren, producenten van foie gras, kazen en andere heerlijkheden.

Proeven kan bij iedereen, ook de duurste wijnen gaan open voor wie zijn glas voorhoudt. Want zo zit het in elkaar: bij de ingang krijg je in ruil voor je ticket een wijnglas, en daar ga je de stands mee af. Elke wijnboer laat je met plezier en trots proeven van zijn wijnen.

Heb je genoeg van de champagne, Pessac-Leognan, Sauterne en andere, dan kan je Cognac, Armagnac, vodka, whisky... proeven. En aan een leuke bar worden allerlei streekbieren getapt.

Kortom, een gastronomisch salon waar je zonder dat je erbij stilstaat veel geld uitgeeft. Want hoe kan je weerstaan aan de Franse joie de vivre in combinatie met pure verwennerij van de smaakpapillen?

Ik ben weer klaar voor de feestdagen. Lekkere hapjes en drankjes staan opgestapeld in de kelder. En weet je wat het leukst van alles is? Dat je al dat lekkers kunt delen met wie je lief is, om samen te genieten, te lachen in de wetenschap dat het leven kort is... maar mooi!

Verleden vrijdag, de dag voor zijn verjaardag, overleed een grote vriend des huizes. Cheers, père Braam, ik hoop dat je daarboven dezelfde glimlach om je lippen hebt, datzelfde gevoel voor humor en dat we nog een laatste glaasje op elkaars gezondheid kunnen drinken, jij daarboven, wij hier beneden. CHEERS! 

Het is zover, ik start weer met een rond getal!

De reclamemensen hebben het geweten. Ik word de laatste maanden overstelpt met reclame voor mijn uitvaartregeling, verbanden tegen incontentinentie (met gratis staal), trapliften om mij de trap op te helpen en uitnodigingen om dinsdagnamiddag bingo te komen spelen (met koffie en taart) met de Anderlechtse senioren.  

Folders vragen mij "Depressief? Praat erover met uw arts of apotheker!" Ik moet nu extra opletten voor borstkanker, darmkanker, en zonder een extra portie hormonen gaan mijn beenderen om zeep. 

Mijn bank liet mij een tijdje geleden weten dat op mijn 60e verjaardag, in mijn eigen belang, het bedrag dat ik wekelijks mag uitgeven beperkt zou worden. Gelukkig zag ze nog net op tijd haar enorme flater in en volgde even later een brief met excuses om dat absurde voorstel teniet te doen.

Bij het openslagen van de krant valt mijn oog op een titel: "Bejaard koppel pleegt zelfmoord." Het blijkt te gaan om een vrouw van 62 en haar man van 64 die zijn recente pensionering niet kon verkroppen. Waarschijnlijk werden die net als ik bedolven onder de absurde boodschappen.

Daarom lieve mensen, ik werd op 13 oktober 60 en heb daar geen enkele moeite mee. Het wordt tijd dat men zich niet meer schaamt om een jaartje meer, dat vrouwen zich niet langer verplicht voelen over hun leeftijd te liegen. Ik heb rimpels en grijs haar en ik ren een stuk minder snel achter tennisballen aan, maar so what??? 60 is een perfecte gelegenheid om de champagne eens flink te laten stromen. En alle girls waarmee ik uit de bol ging in de sixties zijn welkom om deze sixty met mij te komen vieren. Let's party!!!

Tijdens een fietstochtje in het weekend heb ik een sport ontdekt waarvan ik niet eens wist dat ze bestond: kanopolo.

Twee teams nemen het tegen elkaar op en proberen de bal in elkaars goals te keilen.

Het gaat er best heftig aan toe. Dit is geen sport voor mietjes!

Gelukkig is er plakband om de gehavende kano's weer op te lappen.

En voor de blutsen en builen van de spelers hebben de liefjes langs de waterkant wonderzalf...

Wat doen we... spelen we ook een partijtje mee?

Vis, vis lange vis, die vannacht gevangen is...

In spin, de bocht gaat in, uit spuit, de bocht gaat uit...

De liedjes flitsen door mijn hoofd wanneer ik dit beeld zie.

Leuk toch, zo'n beeld dat doet zingen en zin geeft om nog eens touwtje te springen!?

 Vespatrip - dag 5

Vandaag maken we het onszelf gemakkelijk. In de plaats van zelf een route uit te stippelen, besluiten we de IJzerfrontroute te volgen.

We rijden vanuit De Panne naar Oostduinkerke en pikken in Nieuwpoort de draad op van de mooi voor ons uitgestippelde route. Die leidt eerst en vooral langs het mooie centrum van Nieuwpoort en dan via het Koning Albert I monument naar de sluizen die tijdens de eerste wereldoorlog geopend werden om de polders onder water te zetten en de opmars van de Duitsers te stuiten.

Daarna volgen we de IJzer richting Dodengang, die er ondanks het heldere weer grauw en mistroostig bijligt. Ik kan er niets aan doen, die plek geeft mij koude rillingen. En dat wat onbehaaglijke gevoel blijft aanwezig wanneer we heel de paternoster van oorlogsherinneringen afwerken en door de mooie polders naar Koekelare rijden.

Overal kom je bunkers tegen (vooral in de omgeving van Nieuwpoort), loopgraven, kerkhoven, oorlogsmonumenten en -musea. Het lijkt absurd dat mensen elkaar zomaar konden doodmaken op de plek waar nu de koeien grazen, in deze streek die geschapen is om tot rust te komen. 

Wespje en ik zijn blij wanneer we Diksmuide bereiken en op een terrasje iets gaan drinken om wat op verhaal te komen. Het ziet er heel authentiek uit en toch werd het stadje tijdens Wereldoorlog I praktisch gelijkgemaakt met de grond.

Griezelig te bedenken hoeveel leed mensen elkaar kunnen aandoen, hoe men in naam van een absurd doel alles en iedereen zonder scrupules kapot kan maken.

Het is nog vroeg wanneer we weer opstappen en richting Veurne rijden. We maken een rondje op het marktplein, dat verleidelijk afgezoomd is met terrasjes en... een ijssalon van Verdonck!

Mijn onfeilbare tip ingeval van the blues: een bolletje frambozenijs van Verdonck in een potje en dat moet je dan heerlijk traag oplepelen tot alle zwarte gedachten weer rooskleurig zijn.

En dan is het weer tijd om op te stappen. Wespje zoemt weer vrij en blij terug naar De Panne.

Het is nog tamelijk vroeg... we besluiten onze benen te strekken en maken een mooie wandeling langs het strand.

En daarna... heerlijk genieten van een langoureuze zonsondergang in de armen van mijn lief.

(Vespatrip - 4e dag)

Vandaag is het tijd voor het grote werk. Via mooie baantjes trekken we naar Cap gris-Nez.

We starten onze motoren en rijden een eindje langs de kust, tot aan Bray-Dunes, een badstadje net over de Franse grens. De wind heeft alle wolken weggewaaid, zodat alle kleuren schitteren tegen een strakblauwe hemel. We rijden via het achterland naar uxem, Téteghem, Coudekerque, Brouckerque en Bourbourg.

Daar parkeren we onze motoren even bij dit mooie beeld, en bezoeken het lokale marktje. Ik zou hier wel van alles willen kopen, maar de kleine topcase van mijn Vespa dicteert de wet: een warme "baguette", een salami met hazelnoten, een heerlijke paté en een paar knalrode sneeuwwitjesappels - meer wil ze niet mee.

Met onze toekomstige picknick veilig opgeborgen, vervolgen we onze weg.

Via Guemps en le Pont d'Ardres rijden we richting Guines. En leuk terrasje vertelt ons dat het tijd is voor een "petit serré", zo'n heerlijk sterk koffietje.

En dan... het laatste stuk naar Cap Gris-Nez.

De uitgestrekte velden ruimen de plaats in voor groene hellingen, afgezoomd met bomen. Koeien, schapen, hier en daar paarden en ezels, grazen in de weiden. De baan klimt en daalt, keert en draait. Achter elke bocht duiken weer nieuwe, prachtige landschappen op.

De lucht proeft hier anders, ze heeft iets zouts dat op mijn huid blijft plakken. 

De zee meldt haar aanwezigheid lang voor ik haar zie.

En daar is dan de beruchte Cap Gris-Nez. Het is zo helder weer dat ik de witte klippen van Dover kan zien. Engeland lijkt vlakbij.

We rijden langs de kustlijn naar Wissant, een aangenaam badstadje dat zijn laatste toeristen verwent.

We hebben ondertussen HONGER. Onze picknick verschijnt, en gezeten op een muurtje met zicht op strand en zee doen we ons tegoed aan het lekkers dat we in Bourbourg gekocht hebben. Daarna lopen we langs de dijk, over het strand, met een frambozenijsje in de hand.

Grote boten varen af en aan - het is net of de wereld vandaag in mijn hand past. Wat schijnt alles gemakkelijk, eenvoudig, dichtbij...

Maar op de terugrit richting Sangatte, Blériot-Plage en Calais worden we snel terug tot de orde geroepen. Hoe dichter we bij de eurotunnel komen, hoe meer vreemdelingen we zien. Ze slenteren wat doelloos rond. Ze zien er haveloos uit. Je kunt ze niet verwarren met de rijke, zorgeloze toeristen waarvan ik plots deel uitmaak.

Een groepe zwarten met een antieke transistorradio merkt ons op. Een van hen, een jongen met nog voldoende dromen en hoop, ontdekt Wespje en roept, wijst. Ik wuif even, krijg een pak smiles terug.

Ik zoef wat schuldig door, mij plots heel goed bewust van het contrast tussen mijn vrijheid, mijn luxe en hun tekort aan zowat alles... Misschien wil ik daarom de route die ons naar Calais leidt verlaten. Maar de goden en de verkeersborden zitten mij tegen en willens nilens trotseren we het spitsuurverkeer en de files in de stad.

Ondanks het feit dat we verschillende keren verkeerd rijden, vinden we eindelijk toch de weg naar Nielles-les-Calais.

Via rustige baantjes rijden we terug richting De Panne. Het is een verademing het drukke stadsverkeer, de agressiviteit van filerijders achters ons te laten en weer de rust van het landelijke leven terug te vinden.

Ook hier krijg ik af en toe te maken met stresskonijnen die absoluut willen bewijzen dat ze sneller kunnen rijden dan een Vespa, maar over het algemeen valt het best mee.

En dan... als het echt de spuigaten uitloopt, steekt mijn black rider eens een stoere vuist op, en dat kalmeert meer dan een. Black leather helps :-)

(Vespatrip - derde dag)

De wind rammelt aan de ramen, de regen tokkelt jazzy noten op het dak. "Hevige regenbuien" belooft de radio, "windstoten tot 65 km / uur".

"No way!" zegt Wespje. Ze haat felle wind en laat haar verontwaardiging goed merken wanneer we toch optornen tegen een strakke bries.

Dan maar een fikse wandeling te voet, van De Panne naar Koksijde. Maar halverwegen vluchten we kletsnat een cafeetje binnen. Boven een dampende kom soep zie ik hoe regen en wind elkaar proberen te overtroeven. En zoals het spreekwoord zegt: waar twee honden vechten om een been, loopt de derde er mee heen.

In dit geval is die derde een stuk blauwe hemel en zowaar een zonnestraal. Eén blik is genoeg - we trekken onze natte jassen aan en snellen terug naar De Panne. Wespje wil erop uit!

We trekken droge kleren aan, stoppen regenkleding in onze respectievelijke topcase en dan... vroem...

We rijden er zomaar op uit, richting polders. De wind zorgt voor een steeds wisselend wolkenspektafel. De regen geeft de lucht iets pikants. Alle kleuren zijn duidelijker, intenser, net alsof ze tot dan toe onder het stof zaten en nu hun oorspronkelijke schittering terugvinden.

Krachtige geuren prikkelen en verrassen. Natte akkers en weiden, de rijpe geur van koemest, nat hooi waaruit damp opstijgt in de zon, de plotse verrassing van wat bloemen vermengd met de geur van leder en warme motoren.

Ik lach. Dit is een dag van rain and smiles. Nog een!

Veurne, Bulskamp, Beauvoorde... de wijdse landschappen worden opgesmukt met grote en minder grote boerderijen en af en toe een stadje of dorp. Regelmatig zien we een pijl naar een boerderij in de verte, die hoeveproducten, ambachtelijk ijs, seizoengroenten, eieren, kaas, aardappelen... aanbieden.

Een daarvan is de Walhoeve, langs het kanaal van Diksmuide - Duinkerke. Ze blijkt over een prachtige kaaswinkel te beschikken. Tientallen kazen liggen in een grote toonbank, klaar om versneden te worden. In een aparte toonbank beloven ambachtelijk gemaakte desserten zoet nagenieten.

Met veel te veel kaas in mijn linkerhand en een horentje mokka en vanilleijs in mijn rechterhand kom ik weer buiten.

Wespje wacht geduldig tot het laatste kruimeltje van mijn ijsje verorberd is en voert me dan weer zoemend naar De Panne.

Misschien had de algemene titel van mijn relaas niet "A dream come true" moeten zijn maar wel "A love story".