28-04-08

CHAGRIN D'AMOUR

Alzheimer“Zo teken je vogels”, zegt ze, en trekt met vaste hand vleugels in de marge van haar blad. Een vogel… twee… drie… klapwieken rond Sneeuwitje’s hoofd. Ik moet ze natekenen voor haar. Pas wanneer ze ziet dat mijn vogels net zo vrij rondvliegen als de hare is ze tevreden. Ze kiest haar rode kleurpotlood en kleurt Sneeuwitje’s rok in, netjes binnen de lijnen. Het bloesje wordt groen. In haar wereld zijn rood en groen de enige kleuren die overblijven. Voor wit en blauw is er geen plaats meer in haar leven. Die zijn voor altijd gevangen in de schilderijen die zij maakte.

Ik neem haar hand, voer haar mee naar het raam. “Kijk, blauwe lucht”, zeg ik. “Kijk, witte wolken”. Ze staart even met me mee. Heel even raken onze werelden elkaar. “Gele zon, blauwe lucht”, zegt ze. Dan keert ze zich om, gaat weer aan het werk in haar kleurboek. Haar hand aarzelt boven een geel kleurpotlood, kiest dan vastberaden voor het kleine stompje heldergroen. “Gele zon, gele zon” zegt ze en begint te neuriën Ik leg mijn hoofd op haar schouder, zing zachtjes met haar mee. “Plaisir d’amour ne dure qu’un moment, chagrin d’amour dure toute une vie…”.

14:08 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dailies |  Facebook |

Commentaren

Ik wandel door het stadspark,
normaal zijn er dieren in het park.
Ik kom rode leeuwen tegen...

Gepost door: Wim | 28-04-08

De commentaren zijn gesloten.