11-07-08

CAT SITTING

BLOG Pompon 

 

 

 

Pompon wordt 15 jaar. Ze belandde bij mij als een klein pelsen knuffeltje met schichtige ogen dat al een week in de dodencel zat bij de dierenarts. Ze was een vijftal weken daarvoor geboren. Niemand wou het zwart en witte poesje met de zijdezachte vacht. Niemand bezweek voor de witte vlekjes op haar snoet en borst. Niemand zag dat kleine roze en zwarte neusje en wou daar een zoentje op drukken. Gelukkig was er het zoontje van de dierenarts. Dat overtuigde zijn papa om het poesje een kans te geven. Maar het kaartje in de wachtzaal leverde geen kandidaten op. Na een week zat “Pompon”, zoals hij het poesje gedoopt had, nog steeds eenzaam in z’n kooi. Toen kwam het weekend en belandden mijn kids bij de dierenarts. Ze zagen het poesje, waren gewonnen en vertrouwden erop dat ze hun mama wel zouden kunnen overtuigen om Pompon een thuis te geven. Dat had ze een tijdje geleden ook al gedaan toen ze na een verjaardagsfeestje thuiskwamen met een tijgerkatje, Punaise. En dus werd Pompon uit haar kooitje gehaald en op de valreep gered van een spuitje.

Pompon bleek een aanhalig katje te zijn dat van intimiteit en knuffelen houdt maar erg bang is van een heleboel dingen. Onweer, bezoek, drukte… Pompon moet er niets van weten. De eerste jaren leefde ze in de schaduw van Punaise maar toen die jammer genoeg verdween veroverde Pompon op fluwelen voetjes mijn hart.

Waar ik ook ga of sta, Pompon is altijd in de buurt. Soms denk ik dat mijn schaduw twee spitse oren en snorharen heeft. ’s Morgens ligt ze voor de slaapkamerdeur te wachten tot ik wakker wordt. Na de douche lopen we samen naar beneden – vroeger was dat een gevaarlijke oefening maar met het ouder worden lukt het beter om zonder over haar te struikelen de trap af te lopen. Ontbijten doen we zusterlijk samen. Daarna gaan we werken. Pompon heeft haar zetel in mijn kantoor. Ze heeft dat zelf zo beslist. In het begin kregen we af en toe ruzie omdat ik ook wel eens in de zetel wou zitten, maar Pompon heeft gewonnen. We doen alles samen, eten, werken, ontspannen, TV-kijken…

Dat ik af en toe vertrek vindt ze niet erg. Maar o wee als ik mijn reistas bovenhaal en in de kasten begin te rommelen. Pompon wordt weer het schichtige, paniekerige poesje van weleer. Ze weet dat een reistas betekent dat ik verdwijn en dat haat ze. Haar meenemen op vakantie dan? Niet te doen. Pompon wordt gek in de auto en houdt al helemaal niet van nieuwigheden, een andere omgeving. Het gevolg is dat ze af en toe, met de vakantie, achterblijft. Ze haat het gewoon en laat me dat goed merken.

Meestal hebben we na mijn thuiskomst zo’n week ruzie. Daarna draait ze bij en worden we weer dikke maatjes. Ze vergeet dat ik haar ontrouw geweest ben… tot de volgende keer. En zo komt de vakantie alweer naderbij en ben ik de komende cat sitting aan het plannen. Idealiter komt een van de kids hier logeren, maar dat lukt niet altijd. Als Pompon het gezelschap van de kids heeft hebben we maar een paar dagen ruzie, dat scheelt…

 

15:45 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies |  Facebook |

Commentaren

dat heb ik nu met mijn huisspin.......

Gepost door: f r e d | 12-07-08

Zeer herkenbaar.
Knap geschreven,
leuk om lezen.

Gepost door: wim | 12-07-08

Als het me past dan wil ik wel inspringen als cat-sitter. Dat doe ik wel vaker. Honden, katten, vissen, kippen, egels, hamsters, vogels, ze ontsnappen niet aan mijn waakzame blik. Maar spinnen en slangen, daar moet je niet mee afkomen!

Gepost door: Martine | 14-07-08

De commentaren zijn gesloten.