18-07-08

BON APPETIT MADAME

BLOG Lisa 

 

 

 

 

 

 

Een jong zwartje met een dienblad komt de kamer binnen. Ze zet het met zwier op de tafel en vertrekt.  “Bon appétit, madame!” Het zal Lisa niet smaken. Ze kan niet meer slikken, de krop in haar keel is te groot. De afgelopen maanden gebeurde er teveel, veel meer dan ze aankan. De mooie, sterke vrouw van weleer is een schim geworden met een bleek, perzikzacht velletje. Haar ogen, eens felblauw, zijn nu meren waarover permanent een laagje mist hangt. Lisa’s gezicht vertoont amper rimpels, alsof het leven haar lange jaren gespaard heeft. En toch: ze werd geboren in de eerste wereldoorlog, was een jonge moeder in de tweede wereldoorlog, ze verloor haar man… Maar Lisa is altijd een sterke vrouw geweest. Als kind, jonge vrouw was ik onder de indruk van die keurige dame die nooit bij de pakken bleef zitten. Ze leidde haar leven met vaste hand, zag met haar scherpe verstand meteen de kern van de zaak en wikkelde nergens doekjes om. Het zorgde wel eens voor conflicten met mijn moeder, een zachte, gevoelige vrouw die alles door de bril van haar emoties zag. Maar Lisa was dan ook een zakenvrouw die met verve haar winkel in het Brusselse uitbouwde tot een florissante kruidenierszaak. Zelfs in moeilijke momenten, toen ze op hoge leeftijd haar lievelingsbroer, mijn vader, moest begraven was ze een rots in de branding. Lisa was een diamant, een fonkelende, door het leven geslepen steen die onvergankelijk leek. Tot ze haar zoon moest begraven. Tot ze op de dag van diens begrafenis ook haar kleinzoon verloor in een tragisch ongeval. Ze ging door de knieën, letterlijk, en belandde in het ziekenhuis. Haar botten heelden na een tijdje, maar haar hart was gebroken. Tot overmaat van ramp moest ze van de ene op de andere dag haar vertrouwde omgeving missen: Lisa had hulp nodig en belandde in een rusthuis. Het is daar dat ik haar terugzie, de bleke schaduw van zichzelf. Lisa weent, Lisa kan de troosteloze meren in haar hart niet meer de baas. Wanneer ik mijn meter in mijn armen sluit voel ik dat ze gemaakt is van tranen en dat er geen tijd genoeg meer is om die allemaal in dit leven te wenen…  

09:03 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

Commentaren

Aangrijpend geschreven.

Gepost door: wim | 18-07-08

Ik krijg er warempel zelf een krop in de keel van.

Gepost door: Martine | 18-07-08

lISA,de mooie,welstellende maar vooral sterke vrouw,is voor mij GROOTS omdat ze nooit haar afkomst verloochende en de kontakten levendig hield.Je laatste zin treft me enorm want tijd rest er inderdaad niet veel,verdriet des te meer

Gepost door: FritsKe | 20-07-08

De commentaren zijn gesloten.