18-07-08

HOLIDAYS!

BLOG Paule 

 

 

 

Dear visitor,

I'm off on vacation and... a picture hunt! As I will be staying in a small village of 38 inhabitants and won't have access to internet, you won't find here any new entries in the coming days.

I'll be back with new stories and pictures in August.

Have fun!

 

09:51 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: dailies |  Facebook |

BON APPETIT MADAME

BLOG Lisa 

 

 

 

 

 

 

Een jong zwartje met een dienblad komt de kamer binnen. Ze zet het met zwier op de tafel en vertrekt.  “Bon appétit, madame!” Het zal Lisa niet smaken. Ze kan niet meer slikken, de krop in haar keel is te groot. De afgelopen maanden gebeurde er teveel, veel meer dan ze aankan. De mooie, sterke vrouw van weleer is een schim geworden met een bleek, perzikzacht velletje. Haar ogen, eens felblauw, zijn nu meren waarover permanent een laagje mist hangt. Lisa’s gezicht vertoont amper rimpels, alsof het leven haar lange jaren gespaard heeft. En toch: ze werd geboren in de eerste wereldoorlog, was een jonge moeder in de tweede wereldoorlog, ze verloor haar man… Maar Lisa is altijd een sterke vrouw geweest. Als kind, jonge vrouw was ik onder de indruk van die keurige dame die nooit bij de pakken bleef zitten. Ze leidde haar leven met vaste hand, zag met haar scherpe verstand meteen de kern van de zaak en wikkelde nergens doekjes om. Het zorgde wel eens voor conflicten met mijn moeder, een zachte, gevoelige vrouw die alles door de bril van haar emoties zag. Maar Lisa was dan ook een zakenvrouw die met verve haar winkel in het Brusselse uitbouwde tot een florissante kruidenierszaak. Zelfs in moeilijke momenten, toen ze op hoge leeftijd haar lievelingsbroer, mijn vader, moest begraven was ze een rots in de branding. Lisa was een diamant, een fonkelende, door het leven geslepen steen die onvergankelijk leek. Tot ze haar zoon moest begraven. Tot ze op de dag van diens begrafenis ook haar kleinzoon verloor in een tragisch ongeval. Ze ging door de knieën, letterlijk, en belandde in het ziekenhuis. Haar botten heelden na een tijdje, maar haar hart was gebroken. Tot overmaat van ramp moest ze van de ene op de andere dag haar vertrouwde omgeving missen: Lisa had hulp nodig en belandde in een rusthuis. Het is daar dat ik haar terugzie, de bleke schaduw van zichzelf. Lisa weent, Lisa kan de troosteloze meren in haar hart niet meer de baas. Wanneer ik mijn meter in mijn armen sluit voel ik dat ze gemaakt is van tranen en dat er geen tijd genoeg meer is om die allemaal in dit leven te wenen…  

09:03 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

16-07-08

COUCH POTATO

Spa couchpatato 

 

 

 

 

 

 

Onlangs verzocht een klant mij zijn reclamecampagne aan te passen in het Nederlands. Een leuke opdracht, die ik met veel plezier uitvoerde. De headline die hij voerde verwees naar een Franse moordzaak van een aantal jaren geleden. Bij het lijk van een intelligente, onderlegde vrouw vond men een met bloed geschreven bericht: "Omar ma tuer". Mijn klant gebruikte die fout gespelde woorden met een knipoogje en maakte er "l'ortografe ma tuer" van. De daarop volgende argumentatie toonde het nut aan van het inschakelen van een virtuele coach om je taalgebruik te verbeteren.

De headline letterlijk vertalen leek me dom omdat de zinspeling hoogstwaarschijnlijk in de mist zou gaan voor Nederlandstaligen. Rekening houdend met de inhoud van de campagne maakte ik er "De spellinch deet me de das om" van. Ik was best trots op mijn adaptatie en stuurde ze naar de klant met vermelding van de prijs.

Even later kreeg ik een verontwaardigde e-mail terug. De klant was akkoord met de prijs, maar kon ik dan wel eerst mijn spelfout verbeteren. SPELLINCH schreef hij in vette rode letters. Ik stuurde prompt een e-mail terug met uitleg. Maar het kwaad was geschied. Ik ga de geschiedenis in als de copywriter / vertaler die niet eens "spelling" kon schrijven. ZUCHT. Er zijn zo van die dagen dat ik mij afvraag of ik mijn beroep niet beter zou inruilen voor dat van professionele "couch potato"!

 

 

15:09 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies |  Facebook |

LLIGHTHOUSEKEEPING

BLOG Lighthousekeeping 

 

 

 

 

 

 

Jeanette Winterson is een buitenbeentje in de Engelse litteratuur. Haar verhalen zweven tussen realiteit en droom, wetenschap en fantasie. Misschien zijn het gewoon gedichten die van bij de eerste regels een eigen leven gaan leiden en de lezer meevoeren naar vreemde werelden. In “Lighthouskeeping”  (2004) kun je lezen: “If you can’t survive in this world, you had better make a world of your own”. Een treffende samenvatting van Winterson’s oeuvre. In elk boek creëert ze een eigen wereld en laat ze je voelen dat de mens gemaakt is van sterrenstof. De meanders van haar verhaallijnen slepen je mee in onvermoede avonturen. Of het nu gaat om Silver in Lighthousekeeping (2004) of Villanelle in The Passion (1987), haar hoofdpersonages zijn magisch-realistische figuren die verleiden en betoveren. Haar eerste boek Oranges are not the only fruit (1985) won de Whitbreadprijs en de televisieserie die daarop gebaseerd is was op haar beurt goed voor de BAFTA-prijs. Het bewijs dat jury’s wel eens goede smaak hebben. Ik ben een absolute fan van Winterson en verheug mij al op het lezen van haar recentste boek, “The Stone Gods” (2007). Wie aan deze 3 nog niet genoeg heeft moet zeker ook Sexing the cherry” (1989), Written on the body (1992), Gut symmetries (1997), “The World and other places” (1998) en “The powerbook” (2000) lezen. Puur – bevreemdend – genot!     

12:32 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: good reads |  Facebook |

15-07-08

MIST

BLOG Kom dichter bij mij 

 

 

 

Kom dichter bij me

Houd me stevig vast

De avond valt en

de mist trekt aan mijn mouw.

Straks gaan de lichtjes branden

Straks gaat er ergens een deur open

en wordt alles weer warm en gewoon.

Maar tot dan: kom dichter bij me,

Houd me stevig vast

De avond valt

en het gemis trekt aan mijn mouw.

 

16:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gedichtjes |  Facebook |

14-07-08

VIER HOOG

 BLOG huis

Het zijn moeilijke tijden voor jonge Brusselaars die hun vleugels willen uitslaan. Werk vinden is niet zo moeilijk, maar dat betekent niet automatisch dat je job ook goed betaald wordt, integendeel. En dan zijn huurprijzen van 700+ een flinke hap uit je maandbudget. Het kan natuurlijk ook anders. Voor om en bij de 400 euro vind je onderdak in een ouderwets pand zonder comfort. Daarvoor woon je vier hoog (zonder lift) in een open ruimte met één convector, een enge douchecel naast je minikeuken (niet ingericht) en heb je een slaapkamer op een tussenverdieping waarin je geen dubbel bed kunt zetten. Er is geen verwarming in dat kamertje en de elektriciteit is voorhistorisch, dus daar een elektrisch vuurtje gebruiken is uitgesloten. Dan maar het voorbeeld volgen van de vorige huurder en je matras in de winter verhuizen naar je woonkamer. Door de grote ramen die gelukkig veel licht binnenlaten heb je zicht op een stenen woestijn: een mooie gevel langs de voorkant (art nouveau op 6 meter van je neus) en een puzzel van lelijke achtergebouwtjes langs de achterkant. Om groen te zien moet je je ogen dichtdoen en dromen. Gelukkig zijn de wolken dichtbij en gratis. Een andere oplossing is samenwonen. Heb je geen partner dan kun je iets regelen met vrienden. Dan krijg je voor je tweemaal 325 euro elk een piepklein zolderkamertje met een ouderwets dakvenster en een serieus vochtprobleem (5 hoog) maar kan je wel uitblazen in een behoorlijke gemeenschappelijke living. Badkamer en keuken zijn functioneel en er is centrale verwarming. Ook hier geven de ramen uit op steen. Minder licht, meer (gemeenschappelijke) ruimte, weinig privacy.

Jonge volwassenen proberen zo goed en zo kwaad als het kan voet in huis te houden in Brussel. Ze zijn er geboren en getogen en houden van hun stad. Suggesties om Brussel te verlaten vallen niet in goede aarde. Ze zijn verknocht aan de hoofdstad en willen er graag hun leven leiden. Maar mooie buurten, groene plekjes, ruime en comfortabele appartementen zijn voor het legertje Europese ambtenaren, zakenlui en andere personen met een flink inkomen. Jonge Brusselaars moeten het stellen met schamele optrekjes in volksbuurten. Een jonge kennis probeerde het een tijdje in Schaarbeek. Zijn zuur verdiende centjes gingen op in kapotte voorruiten van zijn Fiëstaatje (12 jaar oud) tot hij het opgaf en terug naar zijn ouders trok. Is dat de oplossing? Is dat alles wat het Brusselse woonbeleid in petto heeft voor jonge volwassenen die willen wonen en werken in hun geboortestad? Wanneer wordt er eindelijk paal en perk gesteld aan de peperdure huurprijzen en de onredelijke verkoopprijzen van het vastgoed in Brussel? Ik vind het zo jammer dat jonge Brusselaars die van hun stad houden weggejaagd worden door de hoge prijzen of het anders moeten stellen met een marginaal comfort - om het zacht uit te drukken.

 

16:50 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

11-07-08

CAT SITTING

BLOG Pompon 

 

 

 

Pompon wordt 15 jaar. Ze belandde bij mij als een klein pelsen knuffeltje met schichtige ogen dat al een week in de dodencel zat bij de dierenarts. Ze was een vijftal weken daarvoor geboren. Niemand wou het zwart en witte poesje met de zijdezachte vacht. Niemand bezweek voor de witte vlekjes op haar snoet en borst. Niemand zag dat kleine roze en zwarte neusje en wou daar een zoentje op drukken. Gelukkig was er het zoontje van de dierenarts. Dat overtuigde zijn papa om het poesje een kans te geven. Maar het kaartje in de wachtzaal leverde geen kandidaten op. Na een week zat “Pompon”, zoals hij het poesje gedoopt had, nog steeds eenzaam in z’n kooi. Toen kwam het weekend en belandden mijn kids bij de dierenarts. Ze zagen het poesje, waren gewonnen en vertrouwden erop dat ze hun mama wel zouden kunnen overtuigen om Pompon een thuis te geven. Dat had ze een tijdje geleden ook al gedaan toen ze na een verjaardagsfeestje thuiskwamen met een tijgerkatje, Punaise. En dus werd Pompon uit haar kooitje gehaald en op de valreep gered van een spuitje.

Pompon bleek een aanhalig katje te zijn dat van intimiteit en knuffelen houdt maar erg bang is van een heleboel dingen. Onweer, bezoek, drukte… Pompon moet er niets van weten. De eerste jaren leefde ze in de schaduw van Punaise maar toen die jammer genoeg verdween veroverde Pompon op fluwelen voetjes mijn hart.

Waar ik ook ga of sta, Pompon is altijd in de buurt. Soms denk ik dat mijn schaduw twee spitse oren en snorharen heeft. ’s Morgens ligt ze voor de slaapkamerdeur te wachten tot ik wakker wordt. Na de douche lopen we samen naar beneden – vroeger was dat een gevaarlijke oefening maar met het ouder worden lukt het beter om zonder over haar te struikelen de trap af te lopen. Ontbijten doen we zusterlijk samen. Daarna gaan we werken. Pompon heeft haar zetel in mijn kantoor. Ze heeft dat zelf zo beslist. In het begin kregen we af en toe ruzie omdat ik ook wel eens in de zetel wou zitten, maar Pompon heeft gewonnen. We doen alles samen, eten, werken, ontspannen, TV-kijken…

Dat ik af en toe vertrek vindt ze niet erg. Maar o wee als ik mijn reistas bovenhaal en in de kasten begin te rommelen. Pompon wordt weer het schichtige, paniekerige poesje van weleer. Ze weet dat een reistas betekent dat ik verdwijn en dat haat ze. Haar meenemen op vakantie dan? Niet te doen. Pompon wordt gek in de auto en houdt al helemaal niet van nieuwigheden, een andere omgeving. Het gevolg is dat ze af en toe, met de vakantie, achterblijft. Ze haat het gewoon en laat me dat goed merken.

Meestal hebben we na mijn thuiskomst zo’n week ruzie. Daarna draait ze bij en worden we weer dikke maatjes. Ze vergeet dat ik haar ontrouw geweest ben… tot de volgende keer. En zo komt de vakantie alweer naderbij en ben ik de komende cat sitting aan het plannen. Idealiter komt een van de kids hier logeren, maar dat lukt niet altijd. Als Pompon het gezelschap van de kids heeft hebben we maar een paar dagen ruzie, dat scheelt…

 

15:45 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies |  Facebook |

10-07-08

WINTERIJS

BOOKS Winterijs 

 

 

 

 

 

 

 

Winterijs, Peter van Gestel (De fontein, 2004) Een verrassende ontdekking, dit Winterijs van Peter van Gestel. Een mooi verhaal van een naoorlogse vriendschap tussen twee jongetjes die veel verloren, maar vooral veel verwachten van het leven. Thomas verloor z’n moeder en wordt bevriend met een Joods jongetje. Heel even vindt hij een familie terug, maar dan komt de dooi en wordt alles anders. Dit is een boek van verlies en gemis maar tegelijkertijd van vriendschap en hoop. Van Gestel vertelt het verhaal met korte zinnen en vlotte dialogen. Hoe hij erin slaagt zoveel sfeer op te roepen is me een raadsel. Lees een zin en hij klinkt doodgewoon. Lees er een paar en je bent betoverd. Je voelt de koude, je voelt het verlangen, je voelt de vriendschap waaraan de hoofdpersonages zich even kunnen warmen. Het sobere, ingetogen taalgebruik is kristalzuiver en suggestief. Een pareltje. Waarom dit boek ingedeeld wordt bij de jeugdlitteratuur (10+) is mij een raadsel. Dat het de Gouden Griffel en de Nienke Van Hichtumprijs won is meer dan verdiend. Ik ga alvast op zoek naar nog meer moois van Peter van Gestel.

 

15:51 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: good reads |  Facebook |

09-07-08

SMIRT JIJ OOK?

BLOG Give a man a Lucky 

 

 

 

 

 

 

Bonding is aan de orde van de dag. Incentives en teambuildingactiviteiten moeten de sfeer op het werk verbeteren, de productiviteit verhogen, de teamspirit aanwakkeren en het samenhorigheidsgevoel binnen een bedrijf of groep van bedrijven ontwikkelen. Er worden soms grote budgetten uitgetrokken om dergelijke initiatieven concreet in te vullen. Pretparken worden afgehuurd, reizen ingelegd, originele activiteiten georganiseerd – dat allemaal om ervoor te zorgen dat teams, diensten, vestigingen elkaar beter leren kennen, meer inzicht krijgen in elkaars werk en vooral beter gaan samenwerken.

Op weg naar een brainstorming rond dit onderwerp valt het mij op dat voor veel bedrijven, winkels en zelfs hospitalen mensen van allerlei pluimage samentroepen op de stoep om te genieten van een sigaretje. Verbannen uit gebouwen en openbare ruimten, optornend tegen overdreven maatregelen (waarom moesten in godsnaam bestaande rooklokalen in bedrijven verdwijnen?), vinden zij elkaar terug voor een schuldig, gedeeld pleziertje. De sigaret is de grote eenmaker, de stimulans voor een gevoel van samenhorigheid, van wederzijds begrip. Er werd zelfs een term bedacht voor dit recente fenomeen: smirten, naar het Engelse smirting dat een samentrekking is van “smoking” en “flirting”. Misschien moet ik maar eens voorstellen om allemaal een sigaretje te gaan roken op de stoep, in weer en wind. Origineel, niet duur en ludiek… Voor alle duidelijkheid: ik ben niet-roker maar ik vind de diabolisering van tabak behoorlijk overdreven. Die zwart - witte doodsberichten op sigarettenpakjes zijn er voor mij echt over. En eerlijk gezegd vond ik tabakreclame dikwijls leuk (“Give a man a Lucky!”). Dat klassieke racewagens nu niet meer in de krant mogen met hun originele logo’s vind ik gewoon belachelijk. Sensibiliseren voor de gevaren van tabak (en van alcohol) lijkt mij een goed idee, maar zoals er nu met groot geschut tekeer gegaan wordt vind ik erover. We leven in principe toch in een vrij land! Misschien is de volgende stap een gele ster voor alle rokers…

 

18:06 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

08-07-08

ZIEKE BOMEN

BLOG cut tree 

 

 

 

Tien paar jaar geleden kocht ik een tuintje en terras met zicht op prachtige bomen. Het huis zelf was minder belangrijk dan dat rustgevende groen. Een groene oase, midden in de stad: ik had mijn plekje paradijs gevonden. Ik stond er niet echt bij stil dat de bomen zich in een park bevonden en dat ze wel eens konden verdwijnen. Tot mijn grote ongerustheid verschenen twee jaar geleden rode kruisen op de stammen van “mijn” bomen. De gemeente had beslist een tennisterrein aan te leggen op de plaats waar ze stonden. Een petitie van enkele buurtbewoners, een bezoek aan de gemeente en contacten met de bevoegde schepen konden het tij niet meer keren. “De bomen zijn ziek, ze moeten sowieso verdwijnen” vertelde de schepen zonder blikken of blozen. In een tijd waarin leugenaars op het hoogste niveau ongestraft hun gangen kunnen gaan, oorlogen kunnen ontketenen op valse voorwendsels en duizenden mensen de dood injagen zonder dat ze op het matje geroepen worden (Bush) is dit slechts een leugen met lokale impact. Maar toen de bomen met veel geraas geveld werden kon ik het niet nalaten foto’s de maken van de omgehakte stammen en ze naar de schepen te sturen. Geen enkele stam vertoonde tekenen van ziekte. Futiel bewijs van mijn gelijk. De schade was aangericht en - zoals mij groen verteld werd - ging het algemeen belang voor het belang van enkele omwoners. Inmiddels is het tennisterrein aangelegd, omringd door metershoog traliewerk. Nu  vliegen er geen vogels meer af en aan maar gele ballen. En mijn paradijsje is nu een kooi.  

11:03 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dailies |  Facebook |

07-07-08

REACHING FOR THE SKY

BLOG Reach for the sky 

 

 

 

If only I could fill my days

With thoughts like feathers

To keep me warm and light

With innocent acts of beauty

To make me feel tender and bright.

But my feet of bronze

Are anchored in cement.

Forever I reach for the sky

Longing to brace it in my arms

But fulfillment stays just out of reach

Playing hide and seek with my eyes.

12:37 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

04-07-08

LULLABY

Afraid of the dark 

 

 

 

Don't be afraid of the dark

The sun is just having a rest

Before shining another day.

The birds have sung their song

Everything quiets down

So you can hear the wind in the trees.

Shush, shush, listen to the night

Walking on silver shoes through the parc.

Magic lanterns shine in the dark

They promise you won't get lost

In dreams, scary though they may be.

And even if the hours stretch endlessly

Morning will find you all the better

For the stars will work their magic.

13:51 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo stories |  Facebook |

01-07-08

SUMMER IN THE CITY

BLOG B summer in the city 

 

 

 

The pavements are blooming.

BLOG B Desmecht 

 

 

 

Women are pretty and patient.

 BLOG B reading on sidewalk

 

 

 

 

A man reads on the sidewalk.

 BLOG B vespa black 

 

 

 

 

A Vespa! I need a Vespa!  

BLOG B Baseman 

 

 

 

 Mr. Baseman swings you back to the fifties... 

BLOG B Public 

 

 

 

... the public is attentive, though peculiar.

BLOG B happy rocker 

 

 

 

 

 

 

The happy rocker gets Little Suzy on her feet

BLOG B Rocka round the clock

 

 

 

 

 Let's rock around the clock!

BLOG B June 08 059 

 

 

 

Anything goes better when you stick out your tongue!

BLOG B vespa red 

 

 

 

A red Vespa makes me sing like Janis Joplin: "Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz... " Except I want a Vespa, a red one. That's a lot cheaper!  Surely God, that's a good bargain!

 

14:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo visits |  Facebook |