29-08-08

LONELY DRIFTER KAREN

KAREN 

 

 

 

Soms beland je onverwacht in een sprookjeswareld waarin alles kan. Mij overkomt het wanneer ik nietsvermoedend langs een rek met nieuwe CD's loop. "Psst!" doet een blondje met een gekke hoed. Ze belooft doodleuk dat het gras kan zingen. Hoe ze het juist doet weet ik niet, maar even later steekt haar volstrekt onbekende schijfje in mijn CD-speler. Tanja Frinta verklaart van meet af aan "This world is crazy", waarschijnlijk om mij gerust te stellen over mijn impulsaankoop. Daarna pakt ze mij op de vreemdste tonen mee naar Casablanca en laat ze me kennismaken met Professor Dragon en vooral met Gisele. Ik maak de reis van melancholie naar uitbundigheid zonder goed te weten waar het ene begint en het andere eindigt. De poëtische teksten en de verrassende instrumenten (koekoeksklokken en koebellen mogen ook mee op de plaat) roepen beelden op van lang vergeten heerlijkheden. Ze lachen, plagen, beloven, betoveren in een wereld waarin alles op de juiste plaats zit, ook verdriet en melancholie. Niet te verwonderen dat "The angels sigh" bij zoveel originele frisheid. En zoals dat past in sprookjes zorgt nummer 13 voor het hoogtepunt: het gras gaat echt zingen, niet alleen in het Engels maar ook in het Spaans van kompaan en producer Marc Melià Sobrevias.

Lonely drifter Karen 017

Tot overmaat van geluk (jaja, het hoeven niet altijd rampen te zijn!) verneem ik even later dat Lonely Drifter Karen een gratis concert geeft in het Warandepark van Brussel. En zo wandel ik op 28/8 tussen blauwe bomen en rode spookjeslichten (inderdaad zonder "r") door het feeëriek verlichte park naar een kiosk in de vorm van een muziekdoos. Daar staat mijn blonde fee met haar gitaar, parasol en melodica in de aanslag. Samen met haar Italiaanse, Spaanse en Franse begeleiders (zelf is ze Oostenrijkse) doet ze zonder complexen haar ding. Een deel van het publiek heeft het er wat moeilijk mee, misschien omdat het hier om een echt originele band met een unieke sound gaat. Er zit iets van Kurt Weill in, hier en daar beland je in een musicalsfeer, op andere momenten doet de tengere zangeres denken aan Tinkerbell die wat sterrenstof rondsprinkelt en je leert vliegen. Zelden vind je zoveel sprankelende, genietbare originaliteit in één groep verenigd. The grass is singing... YEAH!

LONELY DRIFTER KAREN, The grass is singing, Crammed discs 2008 (CRAM 132)

 

14:44 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: music |  Facebook |

Commentaren

natuurlijk kan gras zingen.....; goed de oortjes open!!

Gepost door: f r e d | 31-08-08

CD-rekken en boekenwinkels, dat kunnen taaie verleiders zijn. Ook als ik echt niet wil, dan zit er toch altijd dat duiveltje in we te duwen. En wie denk je dat er wint?

Gepost door: Martine | 01-09-08

De commentaren zijn gesloten.