22-09-08

OMERTA

BLOG omerta 

 

 

 

“Dat is iets raar hoor, oud worden...” Ze zegt het half verwonderd, kijkt mij met haar felblauwe ogen vragend aan. Ze verwacht iets van me. Hoopt op iets wat de pijnlijke verrassing voor haar kan verzachten. Maar ik antwoord lakoniek: “Het is dat of jong sterven!” Ze klapt dicht. Daarop kan ze niets antwoorden. Ze schenkt dan nog maar een kopje koffie in en we drinken het samen op, zwijgend, elk verzonken in z’n gedachten.

 

Na al die tijd hoor ik weer haar stem, zie ik weer haar verwonderde ogen. Kinderogen die nog altijd niet kunnen geloven dat ze geen jong meisje, geen jonge vrouw meer is. Het is mij een raadsel hoe moeke zo oud kon worden en toch nog zo vol vertrouwen, ongeschonden aan de laatste etappe van haar leven kon beginnen.

 

Het erge is dat dat vertrouwen zo beschaamd werd. Dat ze op zes pijnlijke maanden tijd moest leren dat alle deuren voor haar dicht bleven, dat alle lippen stijf op elkaar geknepen bleven. Dat ze alleen afscheid moest nemen van haar leven en de dood in de ogen zien.

 

Al die tijd was ze omringd door haar kinderen. Maar geen een verbrak de omerta. Er werd gepraat, gesust, omzeild, maar over de echt belangrijke dingen werd in alle talen gezwegen. En zo kon ze niet weten waarom de zoon die altijd voor haar zorgde zijn deur niet opende toen ze het eindelijk nodig had. Ze is eraan gestorven. Hij ook, drie maanden later. Het dilemma dat hem al die tijd in een wurggreep hield brak zijn hart. Letterlijk.

 

Zo vonden ze elkaar terug op het kerkhof. En wij, de vijf zwijgers, kunnen alleen nog af en toe een bloemetje op hun graf zetten. Met spijt en tranen in de ogen.    

 

10:59 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

Commentaren

En dan vraag je jezelf; Is het, het allemaal wel waard?

Gepost door: wim | 22-09-08

Een tekst waar ik zelf de tranen van in de ogen krijg...

Gepost door: Martine | 23-09-08

De commentaren zijn gesloten.