22-09-08

STRING OF PEARLS

BLOG string of pearls 

 

 

 

She's the vessel

In which I can pour all my tears.

She collects all my fears

Than smiles and says:

Look how the light

Polishes them like diamonds

Look how they shine

Like a rainbow at your horizon.

And all of a sudden my pains

Become a string of pearls

To consciously wear

As a gift of the life I live.

 

17:53 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: photo stories |  Facebook |

OMERTA

BLOG omerta 

 

 

 

“Dat is iets raar hoor, oud worden...” Ze zegt het half verwonderd, kijkt mij met haar felblauwe ogen vragend aan. Ze verwacht iets van me. Hoopt op iets wat de pijnlijke verrassing voor haar kan verzachten. Maar ik antwoord lakoniek: “Het is dat of jong sterven!” Ze klapt dicht. Daarop kan ze niets antwoorden. Ze schenkt dan nog maar een kopje koffie in en we drinken het samen op, zwijgend, elk verzonken in z’n gedachten.

 

Na al die tijd hoor ik weer haar stem, zie ik weer haar verwonderde ogen. Kinderogen die nog altijd niet kunnen geloven dat ze geen jong meisje, geen jonge vrouw meer is. Het is mij een raadsel hoe moeke zo oud kon worden en toch nog zo vol vertrouwen, ongeschonden aan de laatste etappe van haar leven kon beginnen.

 

Het erge is dat dat vertrouwen zo beschaamd werd. Dat ze op zes pijnlijke maanden tijd moest leren dat alle deuren voor haar dicht bleven, dat alle lippen stijf op elkaar geknepen bleven. Dat ze alleen afscheid moest nemen van haar leven en de dood in de ogen zien.

 

Al die tijd was ze omringd door haar kinderen. Maar geen een verbrak de omerta. Er werd gepraat, gesust, omzeild, maar over de echt belangrijke dingen werd in alle talen gezwegen. En zo kon ze niet weten waarom de zoon die altijd voor haar zorgde zijn deur niet opende toen ze het eindelijk nodig had. Ze is eraan gestorven. Hij ook, drie maanden later. Het dilemma dat hem al die tijd in een wurggreep hield brak zijn hart. Letterlijk.

 

Zo vonden ze elkaar terug op het kerkhof. En wij, de vijf zwijgers, kunnen alleen nog af en toe een bloemetje op hun graf zetten. Met spijt en tranen in de ogen.    

 

10:59 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

19-09-08

CLOSED DOORS

ragedy 

 

 

 

I love closed doors

They keep the world at bay

They shut the wild things out

And allow you to lick your wounds

Undisturbedly.

I love closed windows too

They let the light in

But keep the chaos outside

Whilst you pick up your thread

And learn to live again. 

 

 

11:43 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

17-09-08

LEGE STOELEN

chairs 

 

 

 

Kom binnen, kom binnen, zegt een oud vrouwtje. Ze vertelt trots dat "haar" kerkje uit de 15e eeuw stamt. Dat de vrouwen van de vissers hier kwamen bidden voor de veilige thuiskomst van hun echtgenoten. Meer dan 500 jaar was dit de plek waar Notre-Dame de Bon Secours hun smeekbeden aanhoorde. Ze droogde tranen, gaf hoop en moed, sterkte in duistere uren.

Nu blijven de stoelen in haar kerkje leeg. Af en toe komen er toeristen langs. Ze lopen met hun fototoestel in de aanslag door het kerkje - herleid tot een toeristische attractie zonder meer. Ik ben een van hen. Maar dan valt er wat zon door de glasramen en nodigt het kleurenspel mij uit om even neer te zitten. De tijd vertraagt, de stilte vult mijn hart.

Ik ben een schamele visser op de woelige zee van het leven die aangespoeld is in dit kerkje en even proeft van tijdloze rust en sereniteit.

 

 

 

 

14:37 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |