16-10-08

KORENVELD

Korenveld 

 

 

 

Soms loop ik met mijn vader langs het korenveld, naar de dennenbossen die achter ons huis liggen. Ik ben tien, blij dat ik even met hem mag wandelen. We praten niet veel. Mijn vader is een man van weinig woorden. Als ik te druk doe wordt hij ongeduldig. Hij houdt van stilte. Ik zwijg dus, denk zorgvuldig na over elk woord waarmee ik een brugje bouw tussen hem en mij. Af en toe wijst hij iets aan. Een bloem. Een vogel. Een spoor in het zand. Voor ons uit loopt Lerry, de hond waarvoor geen plaats meer was bij de buren. In gedachten vertel ik honderduit, stel ik duizend vragen. maar in de werkelijkheid lopen we zwijgend naast elkaar. We raken elkaar nooit aan. Lang geleden schoof ik mijn hand in de zijne en schudde hij ze geschrokken los. Daarna liepen we verder, hij met z'n handen veilig op z'n rug en ik met een brandend gevoel waarvan ik de naam nog moest leren. Ik ken sindsdien de regels. Samen wandelen, samen genieten, samen zwijgen. En straks, voor het slapengaan, krijg ik een kruisje op mijn voorhoofd. Dat moet volstaan.

Jaren later sta ik aan zijn doodsbed. Ik zie zijn ontspannen gezicht, zo vredig als toen ik met hem langs het koren liep. Ik kus hem geen vaarwel. Ik teken heel voorzichtig een kruisje op zijn voorhoofd. Ik weet dat dat volstaat.  

 

15:08 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

Commentaren

Hier krijg ik het warm en koud van tegelijkertijd!

Gepost door: Martine | 16-10-08

Een verhaal dat beroerd. Rondom mij zie ik dat er veel veranderd is tussen vaders en dochters.

Gepost door: wim | 17-10-08

De commentaren zijn gesloten.