17-10-08

OEFENEN IN EINDIGHEID

Clouds 

 

 

 

"Loslaten!" zegt ze streng. "In het heden leven!"

Ik knik gedwee. Zij kan het weten. Ze wordt ervoor betaald. Haar lippen bewegen, haar ogen houden mij vast, maar mijn gedachten zweven weg als wolken boven de zee. In mijn heden zitten grote gaten. Ik ben mijn wortels kwijt, moet nog wennen aan afwezigheid. Werken als bezeten helpt niet meer. Wanneer ik uitgeput ophoudt is het daar weer. Mijn mijnenveld. Dan ben ik weer de oorlogswees die door het nog rokende puin van haar leven rondwaart. Er blijven mooie dingen overeind, maar voorlopig ben ik gebiologeerd door de gaten. Die moet ik eerst weer opvullen met  herinneringen. Misschien is dat mijn manier van afscheid nemen: alles nog één keer beleven. Een voor een mijn geesten bezoeken en de dingen die we deelden nog eens oproepen. Misschien vinden ze dan eindelijk rust en spoken ze niet meer door mijn dromen.

 

13:21 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

Commentaren

Autobiografisch?
Een soort van dagboek?
Of gewoonweg in "haar" huid gekropen en zo geschreven alsof het echt is.

Gepost door: wim | 17-10-08

oefenen in eindigheid...
alleen de titel al vertelt een heel verhaal.

ja inderdaad Paule, ook ik ben een liefhebber van wolken, van water, van bomen, van kleuren, van regenbogen...
van stilte en luisteren, van wakker worden met zon door de gordijnen, van wind, van pijpenstelen regen en kinderen die spelen...
van tijd, van het eeuwige, van vandaag, van mensen
van leven...

mooi, 'zacht' en levensecht, wat je schrijft.

Gepost door: Lien | 23-10-08

De commentaren zijn gesloten.