01-04-09

COEUR SPORT SANTE

Stormy feelings

 

Ik haat afscheid nemen. Ik krijg het maar niet geleerd. Deze keer zijn het dertig mensen rond een tafel die lachen en praten, blij zijn met elkaars aanwezigheid. Toch is dit wellicht de laatste keer dat ze elkaar zullen zien. De gymclub die hen samenbracht wordt opgedoekt. De kleine wereld die ze samen vormden spat uit elkaar.

Irène, mager, opgejaagd, trekt voor de laatste keer de kasten open. Deze keer niet om onze spulletjes klaar te leggen, maar om ze definitief te verwijderen. De turnmatjes, de volleyballen, de tape voor zere vingers, de EHBO-spulletjes… worden gejaagd verdeeld. Ze horen niet meer samen, net zoals wij, de turners niet meer samen horen. De laatste tijd kwamen we om diverse redenen steeds minder opdagen: de een verhuisde, de ander moest geopereerd worden, ik zat veel aan zee… Allemaal redenen om het gymmen even uit te stellen. Maar niemand verwachtte dat het zover zou komen. “Einde turnclub”, een bericht in mijn mailbox, met een datum voor een laatste afscheidsdronk.

Aangeslagen druppelen we een voor een de zaal binnen. We kijken elkaar geschokt in de ogen, delen knuffels uit. We denken allemaal terug aan betere tijden, toen we nog een florissante turnclub hadden en tweemaal per week turnden en volleybal speelden. Uit de kast komt zelfs een trofee die we ooit wonnen met het volleybal.

We worden nog één keer samen gefotografeerd. Gespannen glimlachjes, we voelen allemaal een raar verdriet waar we niet mee om kunnen gaan. We willen elkaar niet loslaten. Rixensart, Wemmel,  Halle, Laken, Jette, Anderlecht… we komen uit de vier windstreken en hoewel we het niet luidop zeggen, weet elk voor zich dat het handiger is om dicht bij huis een nieuwe sportactiviteit te zoeken, elk apart.

Tijdens de drink in het chalet, aan de rand van het Laarbeekbos, lachen we, maken we plannen om elkaar te mailen. Er wordt een datum afgesproken om samen iets te gaan eten. We beloven allemaal dat we zullen komen. Maar het samen sporten is gedaan en hoe je het ook draait of keert: dit is een afscheid.

Het is donker en koud wanneer ik vertrek.  Ik voel hoe Annick, Greg, Willy, Alain, Jean, Arthur, Charly… onvermijdelijk door de mazen van mijn leven glijden. Ze laten een zilveren spoor achter van mooie momenten. Maar dan klapt de deur achter mij dicht en is er alleen nog de nacht, de spijt en het gemis...

 

13:31 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

Commentaren

Zo gaat dat. Mensen komen in je leven en verdwijnen er ook weer uit. Ieder evolueert op zijn eigen tempo, doet zijn eigen ding en dat schept soms (geestelijke) afstanden en afscheid. Jammer, maar ook dit kom je te boven. Sterkte!

Gepost door: Martine | 01-04-09

Het lijkt wel een begrafenis'feest'.
Ik herinner mij dat bij deze gelegenheden ook veel belooft wordt en dat er dan daarna niet veel van terecht komt. Druk, druk, druk zijn de mensen bezig met hun eigen leven.

Gepost door: Wim | 02-04-09

De commentaren zijn gesloten.