23-10-09

KOMEN EN GAAN

Komen en gaan

ER WAS EEN TIJD DAT IK HET WATER VOELDE STIJGEN

STEEDS HOGER

LANGS MIJN AAN DE GROND GENAGELDE VOETEN,

MIJN VAN ANGST VERLAMDE LICHAAM

WAARIN MIJN HART WILD BONKTE.

HOGER EN HOGER STEEG HET WATER

IK REKTE MIJN HALS UIT ZOVER IK KON

TUITTE MIJN LIPPEN OM NOG EEN RESTJE LUCHT TE HAPPEN

MAAR HET WATER STEEG EN STEEG

TOT DE PAAL WAARAAN IK GEBONDEN WAS

HELEMAAL VERDWEEN

EN ER ALLEEN NOG GOLVEN EN ONRUSTIGE WOLKEN WAREN

OP DE PLEK WAAR IK BESTOND.

IK STIERF DUIZEND DODEN

DOOLDE DOOR EEN KOUDE, NATTE HEL

TOT IK NOG AMPER WIST HOE HET LEVEN VOELDE.

MAAR TOEN TROK HET WATER WEER WEG

GOLF NA GOLF TROK HET NAAR DE OCEAAN

EN LIET MIJ BEETJE BIJ BEEJTE WEER LOS.

ZO STOND IK DAN TE RILLEN VAN GELEDEN LEED

TE BEVEN VAN HERINNERDE ANGST

NOG STEEDS VERANKERD AAN MIJN PAAL

MAAR MET EEN SPRANKELTJE HOOP

GEPUT UIT HET OVERLEVEN VAN DE HEL.

EN TOEN HET WATER WEER OPKWAM

EN MIJ LANGZAAM AAN VERSLOND

WAS IK EEN BEETJE MINDER BANG

LEEK DE HEL WAT MINDER KOUD EN NAT.

IK HOOPTE DAT IK OOK DEZE KEER

DE LUCHT TERUG ZOU ZIEN.

EN DAT GEBEURDE...

KEER OP KEER SPEELDE HET WATER ZIJN EB EN VLOED

OVER MIJ UIT.

KEER OP KEER STEEG DE ANGST

EN EBDE HIJ WEER WEG

TOT IK BEGREEP

AAN ALLES KOMT EEN EINDE

EN HET LEED VAN NU IS MISSCHIEN

HET GELUK VAN MORGEN.

IK WIKKELDE MIJN NATTE KLEED OM ME HEEN

VOUWDE MIJN ARMEN BERUSTEND VOOR MIJN LICHAAM

EN KEEK MET NIEUWE OGEN NAAR DE LUCHT.

KOMEN EN GAAN, WEET IK NU.

GAAN EN KOMEN.

EN BIJ ELKE NIEUWE VLOED

STRIJKT HET WATER WAT GROEN OVER MIJN HOOFD

ZODAT IK WANNEER IK KLAAR BEN OM VOOR ALTIJD TE GAAN

REEDS DE KLEUR HEB VAN ZIJN DIEPSTE TROOST.

 

 Komen en gaan1

09:18 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: photo stories |  Facebook |

Commentaren

Ik hoop maar dat de maker van dit beeld jouw gedicht ooit te lezen krijgt.
Zijn neus zal krullen ;-)

Gepost door: wim | 23-10-09

Heel mooi, beetje cryptisch eerst maar vat het wel hoor haha.

Gepost door: Danique | 25-10-09

oooh... paule wat heb je dat weer mooi verwoord,terwijl ik het las voelde ik het water mij weer opslorpen,als kind ben ik ooit bijna verdronken,dat stukje"ik reikte mijn hals en tuite mijn lippen,het was echt zo,brrr krijg er weer kippevel van!maar toch ga ik het nog eens lezen sie :-)grtjs....

Gepost door: guusje | 25-10-09

De commentaren zijn gesloten.