29-10-09

IN VUUR EN VLAM

brand

Deze keer geen mooie foto maar wel een die mij bloed, zweet en tranen gekost heeft. Verklaring:

Ik heb een mooi beroep dat ik met veel plezier uitoefen. Toch legt men mij regelmatig het vuur aan de schenen. letterlijk dan.

Mijn eerste ervaring met vuur deed ik op toen ik een bedrijfsbrochure moest schrijven voor een bekend bedrijf dat gespecialiseerd is in brandbeveiliging. De briefing begon in een vergaderzaal, leidde me langs een showroom en tot slot naar een ruimte waar brandjes gesticht werden die dan met diverse middelen geblust werden. Een boeiende ervaring, temeer daar ik alles kon bijwonen… vanop een veilige afstand.

Helaas ging het daarna crescendo. Een tijdje later belandde ik in ‘l’école du feu’ voor een reportage.  Alles begon goed met een kopje koffie en wat handjes schudden. Maar dan… in de plaats van aan tafel te schuiven en mijn interviews af te nemen, werd ik mee geloodst naar een kleedkamer. Daar kreeg ik brandbestendige kleren en een helm.  Hoewel ik altijd al een voorstander geweest ben van alles zien met eigen ogen, begon ik toch te twijfelen aan mijn gezond verstand toen ik even later opgesloten zat in een namaakhuis waarin alles binnen de kortste keren veranderde in een vuurzee. Alles begint met een opwarmertje. Er wordt een flinke geut benzine uitgegoten over de vloer, die dan resoluut in brand gestoken wordt. Het groentje, ik dus, mag die even blussen. Help! Met wat moet je  benzine blussen? En hoe moet je sproeien om te voorkomen dat de vlammen oplaaien? En o god, die benzine loopt steeds verder, hoe zorg ik ervoor dat het vuur zich niet verspreidt?  Gniffel, gniffel in de rangen wanneer ik rondstuntel en eindelijk met wat indicaties van de lesgever toch mijn helletje onder controle krijg. Maar dan is het tijd voor het echte werk. Er wordt op een niet nader bepaalde plek in het huis brand gesticht en de groep moet deze lokaliseren en blussen… in het donker. Hitte, rook, water…  Ik laat na een paar shots (zie boven) mijn fototoestel in mijn zak, ik heb al moeite genoeg om mijn claustrofobie onder controle te krijgen. Wanneer we eindelijk weer buitenstaan, is de wereld veranderd. We zien allemaal zwart, we ruiken naar natgeregende rook, we zijn toe aan een GROTE kop koffie. Het artikel wordt leuk, maar de foto’s zijn allemaal mislukt. Blijkt dat de rook en de rondvliegende partikels een laag roet afgezet hebben op de lens. Alle foto’s zijn troebel, onscherp. Jammer, want toen ik alles met eigen ogen zag was het heel bijzonder.

Toeval of niet, een tijdje later moet ik een artikel schrijven over gevaarlijke beroepen. Een daarvan is… dat van brandweerman. Ik maak een afspraak met een verantwoordelijke van de brandweerkazerne van Brussel. Deze keer verloopt het interview in een eetzaal op de vijfde verdieping… tot er een oproep binnenkomt. De man waarmee ik praat loopt naar een gat in de vloer, slingert zich rond een paal en zoeft naar beneden. Ik mag het ook eens proberen, stelt hij voor. Jezus! Nu heb ik ook nog hoogtevrees! Ik sla het aanbod wijselijk af en ren zo snel ik kan langs de trappen naar beneden. Ik mag het uitrukken van de brandweerwagens niet missen! Ik neem een paar shots in actie, sla daarna nog een praatje met een paar mensen om het artikel af te ronden en dan… weer naar huis om alles uit te schrijven. Deze keer ben ik ontsnapt aan een livedemonstratie in het huis waarin de brandweerlui opgeleid worden. Een huis waarvan de wanden verschuiven, de inrichting telkens verandert, zodat de mannen niet op voorhand weten waar ze terechtkomen en met welke moeilijkheden ze te maken krijgen wanneer ze in het donker een brandhaard moeten vinden.

Pffff… zou copywriter ook niet passen in de lijst van gevaarlijke beroepen?

 

 

10:05 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: dailies |  Facebook |

27-10-09

GET THE FIRE BRIGADE!

brandweer8

Zondag was de Grote Markt van Brussel omgetoverd tot een openluchtmuseum van de brandweer.

brandweer

 Historische en moderne brandweerwagens stonden opgesteld rond het plein.

brandweer1

 De brandweerwagens waren afkomstig uit heel het land - Vlaanderen, Wallonië en Brussel.

brandweer5

Wat doet het deugd om nog eens een voorbeeld van nationale samenwerking te zien in deze tijden van kleinzielig communautair gedoe.

brandweer3

Deze interventiewagen is in feite een rijdend communicatiecentrum dat ter beschikking staat van alle provincies.

brandweer11

Het is voorzien van de laatste communicatiemiddelen.

brandweer10

 Maar ook kleine wagens worden ingezet voor de brandbestrijding.

Brandweer12

Please, please, mag ik ook eens achter het stuur kruipen?

11:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: photo visits |  Facebook |

23-10-09

KOMEN EN GAAN

Komen en gaan

ER WAS EEN TIJD DAT IK HET WATER VOELDE STIJGEN

STEEDS HOGER

LANGS MIJN AAN DE GROND GENAGELDE VOETEN,

MIJN VAN ANGST VERLAMDE LICHAAM

WAARIN MIJN HART WILD BONKTE.

HOGER EN HOGER STEEG HET WATER

IK REKTE MIJN HALS UIT ZOVER IK KON

TUITTE MIJN LIPPEN OM NOG EEN RESTJE LUCHT TE HAPPEN

MAAR HET WATER STEEG EN STEEG

TOT DE PAAL WAARAAN IK GEBONDEN WAS

HELEMAAL VERDWEEN

EN ER ALLEEN NOG GOLVEN EN ONRUSTIGE WOLKEN WAREN

OP DE PLEK WAAR IK BESTOND.

IK STIERF DUIZEND DODEN

DOOLDE DOOR EEN KOUDE, NATTE HEL

TOT IK NOG AMPER WIST HOE HET LEVEN VOELDE.

MAAR TOEN TROK HET WATER WEER WEG

GOLF NA GOLF TROK HET NAAR DE OCEAAN

EN LIET MIJ BEETJE BIJ BEEJTE WEER LOS.

ZO STOND IK DAN TE RILLEN VAN GELEDEN LEED

TE BEVEN VAN HERINNERDE ANGST

NOG STEEDS VERANKERD AAN MIJN PAAL

MAAR MET EEN SPRANKELTJE HOOP

GEPUT UIT HET OVERLEVEN VAN DE HEL.

EN TOEN HET WATER WEER OPKWAM

EN MIJ LANGZAAM AAN VERSLOND

WAS IK EEN BEETJE MINDER BANG

LEEK DE HEL WAT MINDER KOUD EN NAT.

IK HOOPTE DAT IK OOK DEZE KEER

DE LUCHT TERUG ZOU ZIEN.

EN DAT GEBEURDE...

KEER OP KEER SPEELDE HET WATER ZIJN EB EN VLOED

OVER MIJ UIT.

KEER OP KEER STEEG DE ANGST

EN EBDE HIJ WEER WEG

TOT IK BEGREEP

AAN ALLES KOMT EEN EINDE

EN HET LEED VAN NU IS MISSCHIEN

HET GELUK VAN MORGEN.

IK WIKKELDE MIJN NATTE KLEED OM ME HEEN

VOUWDE MIJN ARMEN BERUSTEND VOOR MIJN LICHAAM

EN KEEK MET NIEUWE OGEN NAAR DE LUCHT.

KOMEN EN GAAN, WEET IK NU.

GAAN EN KOMEN.

EN BIJ ELKE NIEUWE VLOED

STRIJKT HET WATER WAT GROEN OVER MIJN HOOFD

ZODAT IK WANNEER IK KLAAR BEN OM VOOR ALTIJD TE GAAN

REEDS DE KLEUR HEB VAN ZIJN DIEPSTE TROOST.

 

 Komen en gaan1

09:18 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: photo stories |  Facebook |

21-10-09

EEN STRALENDE GLIMLACH

barbapapa

DE ZOMER IS VOORBIJ MAAR HIJ ZINDERT NOG NA IN MIJN HART.

barbapapa1

HET WAS EEN ZOMER ALS EEN SUIKERSPIN, LICHT EN ZOET

barbapapa2

MET LIEFDE BEREID

barbapapa3

EN DAN MET EEN STRALENDE GLIMLACH OVERHANDIGD.


 

 

 

16:50 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: photo visits |  Facebook |

20-10-09

HET DORSTIGE HART

bike1

NOG NET EEN PAAR FIETSEN OP DE KOP KUNNEN TIKKEN BIJ EEN FIETSENVERHUURDER DIE OP HET EINDE VAN HET SEIZOEN ZIJN TWEEWIELERS VERKOCHT.

bike2

LANGS HET STRAND FIETSEN WE VAN DE PANNE NAAR NIEUWPOORT EN ONTDEKKEN GEHEIMEN DIE NORMAAL VERBORGEN ZIJN DOOR HET WATER.

bike3

 WELLICHT ZIJN WE BELAND IN EEN ANDERE TIJD...

bike4

VAN NIEUWPOORT GAAT HET LANGS HET KANAAL NAAR WULPEN. IK BEN BLIJ DAT ER EINDELIJK BETON ONDER MIJN WIELEN IS, WANT FIETSEN OP HET STRAND IS ZALIG MAAR WEL VERMOEIEND!

bike6

IK FIETS DOOR EEN WIJDS LANDSCHAP VAN WATER EN VELDEN. EEN KUDDE SCHAPEN VRAAGT ZICH AF WAT IK OP HUN PAD KOM DOEN.

bike7

 DAG SCHAAPJES, MAG IK EFFE DOOR?

bike8

LANGS HET KANAAL DOEMT EEN CAFEETJE OP, HET DORSTIGE HART. MET ZO'N NAAM KAN HET NIET ANDERS OF IK STAP AF EN GA EEN THEETJE DRINKEN (LEKKER WARM WANT ZONDER HANDSCHOENEN RIJDEN IS BEST KOUD!)

bike9

JEZUS, WAT BEN IK STIJF WANNEER IK DAARNA WEER OP DE FIETS KLIM EN RICHTING VEURNE FIETS. DROOM IK OF IS HET NU ALWEER WINDOP??

bike10

OEF, BINNENWEGJE GEVONDEN NAAR KOKSIJDE  EN EVEN GEDAG GAAN ZEGGEN AAN DE HOGE BLEKKER. EN DAN WEER TRAP, TRAP NAAR DE PANNE.

BIKE13

BESLUIT: DE FIETSEN ZIJN 100% OK, IK BEN MINSTENS 100 JAAR OUD WANNEER IK AFSTAP MAAR BLIJ DAT IK NU MET EEN GERUST GEWETEN IN MIJN ZETEL KAN GAAN ZITTEN MET EEN GOED BOEK EN EEN KOPJE TROOST!!

 

 

13:51 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: photo visits |  Facebook |

15-10-09

HOKJES

hokjesmensen

De palen op het strand trekken hokjes rond de mensen, maar ééntje schiet eruit.

Ik dacht: ben ik nu een van die hokjesmensen, of die eenzaat die eruit springt en tegen de richting ingaat?

Ik zoek nog naar het antwoord...

 

 

08:26 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: dailies |  Facebook |

14-10-09

PAS MAAR OP...

haai

OF IK EET JE OP!

 

16:30 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: dailies |  Facebook |

13-10-09

DUIFJES

Duifjes

Een lekker drankje drinken op de dijk? Tja, ook duiven kunnen daarvan genieten!

 

17:33 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dailies |  Facebook |

12-10-09

VRAGEN

 

Vragen

HOE OUDER IK WORD, HOE MEER VRAGEN IK HEB.

VRAGEN, TWIJFELS, ONZEKERHEDEN

MAKEN DEEL UIT VAN MIJN LEVEN.

VROEGER HAD IK NOG DE ILLUSIE

DAT IK METTERTIJD ANTWOORDEN ZOU VINDEN.

MAAR ELK ANTWOORD DAT HET LEVEN MIJ SCHONK

RIEP VEEL NIEUWE VRAGEN IN HET LEVEN.

NU LEEF IK IN EEN WERELD ONTDAAN VAN ZEKERHEDEN

EN PROBEER IK ER VREDE MEE TE NEMEN

DAT HOE LANGER IK LEEF

HOE MINDER IK WEET.

 

13:39 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: photo stories |  Facebook |

09-10-09

WESPJE

Please meet the Vespa of my dreams! I sold my Virago and bought a Vespa instead Lachen

Thanks Claude for the pictures of our maiden trip!

wespje

 

Wespje1

 

Wespje2

 

Wespje3

 

Wespje4

 

Wespje5

 

Wespje6

 

Wespje7

 

Wespje8

 

Wespje9

 

Wespje10

 

Wespje11

 

Wespje12

 

Wespje13

 

Wespje14

 

14:04 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: photo visits, dailies |  Facebook |

08-10-09

UNCLE SATCHMO'S LULLABY

Uncle Satchmo

Soms is mijn overleden broer plots heel dicht bij mij. Dan luister ik nietsvermoedend naar een muziekje en luistert hij ineens met me mee. Al mijn herinneringen aan hem zijn dan ook doorspekt met muziek. Jacques Brel, Georges Brassens, Jim Reeves en Jo Erens losten elkaar af op zijn gitaar. Als tiener en jong volwassene deed hij regelmatig mee aan “crochetwedstrijden”. Ik was 9 jaar jonger dan hem en nam mij vast voor om als ik groot was ook te gaan zingen! Maar uiteindelijk moest ik niet lang wachten op een optreden. Ter gelegenheid van de kasteelfeesten van Westerlo en de daarmee gepaard gaande “crochet” besloot mijn broer een liedje van Louis Armstrong te zingen. Hij leerde me Uncle Satchmo’s lullaby en voor ik het wist stond ik in de schoenen van Gabrielle Onkel, het Duitse meisje dat in La Paloma zo’n mooi duet vormde met Louis. Het resultaat is me niet bijgebleven – goed of slecht ik zou het niet weten. Wat ik me wel herinner is dat samen zingen met mijn broer, dat elkaar volgen en begeleiden, elkaar aanvoelen en aanvullen, samen iets moois maken en het laten weg fladderen zonder ons te bekommeren om de gevolgen. Zo zing ik vandaag nog eens dat liedje voor hem. Ik weet dat hij meezingt...

 Lulalulalu, lulalulalai, Uncle Satchmo’s lullaby 

Ich sag gute Nacht

And I say goodnight

Schon leuchtet ein Stern

Yes I see the light

Die Sonne geht schlaffen,

Der Tag ist vorbei

When Uncle Satchmo sings his lullaby

 

Ich traume von dir

And I dream of you

Bleib immer mein grosser Freund

Yes I do

Die Sonne geht schlaffen

Der Tag is vorbei

When uncle Satchmo sings his lullaby.

Lulalulalu, lulalulala, Uncle Satchmo’s lullaby...

 

10:50 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

06-10-09

ZANDSCHILDERIJ

Zandschilderij

KOM, LATEN WE NOG EENS LOPEN LANGS DE ZEE

DE WIND ZIT DAN WEL TEGEN

MAAR ZIE HOE HIJ SCHILDERT MET HET ZAND

BLAUW EN GRIJS DARTELEN OM ONS HEEN

PROBEREN NIEUWE VORMEN UIT

ZONDER ER EVEN BIJ STIL TE STAAN.

HET IS WAAR, WE MOETEN OP ONZE TANDEN BIJTEN

ONZE OGEN DICHKNIJPEN TEGEN HET PRIKKENDE ZAND

MAAR ONZE HUID SMAAKT NAAR ZOUT

EN ONZE OREN VULLEN ZICH MET MUZIEK

VOL LANGE ROFFELS EN FELLE SLAGEN.

EN STRAKS WANNEER WE MOE ZIJN

WARMEN WE ONZE HANDEN AAN EEN KOPJE THEE

EN GLIMLACHEN WE ZWIJGEND NAAR ELKAAR

BLIJ MET DIT DAGJE AAN ZEE.

15:20 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: photo stories |  Facebook |