20-01-10

DE ZACHTE DOOD

Vogeltje

Een vogeltje kijkt me ernstig aan... en ik duik in het verleden.

Mijn vader heeft van zijn handen een nestje gemaakt, veilig en warm. Hij wenkt me: kom eens kijken! Mijn moeder sputtert tegen, haar stem een prikkeldraad tussen mijn vader en mij. Toch loop ik naar hem. Hij buigt zich naar me toe, toont voorzichtig wat hij in zijn handen houdt. Angstige oogjes, verwarde veren, een lamme vleugel. Het vogeltje piept. "Gepakt door de kat!" zegt hij. "Voel eens hoe zacht!" Ik steek mijn handen veilig achter mijn rug. Vogeltjes mag je niet aanraken, dan wil hun moeder ze geen eten meer geven en gaan ze dood. "Doe dat weg!" zegt mijn moeder zenuwachtig. Ze baadt in een geur van soepgroenten die uit haar keuken wegkrinkelt. Uit haar stem klinkt ongeduld en afschuw. Mijn vader wil dat ik zie hoe mooi het vogeltje is, voel hoe zacht het is. Maar ik zie geen schoonheid, voel geen zachtheid. En wanneer ik wegloop brandt zijn teleurstelling in mijn rug. De zachtheid die hij me wou tonen heb ik niet gevoeld. Nu is er weer de onbereikbaarheid, het vage verlangen, de afwezigheid. Mijn vader verdwijnt weer in zijn volwassen wereld. En wanneer ik later op de dag verlegen vraag waar het vogeltje nu is kijkt hij me koel aan. En zwijgt.

 

 

 

11:49 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

Commentaren

wat kijkt dit vogeltje verdrietig...
jouw duik in het verleden schreef je heel treffend neer. ik zie het voor me...

dank ook voor je lieve reacties bij mijn kruimeltjes.

Gepost door: lien | 20-01-10

Belevenissen die je ganse leven bij je blijven, als je moeder dit had geweten had ze misschien de prikkeldraad verwijderd.

Gepost door: wim | 21-01-10

De commentaren zijn gesloten.