21-01-10

AS GOOD AS IT GETS

Walking

Soms, steeds vaker, loop ik achter ruggen aan.

Ze zijn jonger, fitter, ambitieuzer; ze stappen resoluut door zonder om te zien naar kale bomen, te luisteren naar een vogel, het landschap traag te drinken als een beker wijn.

Onmerkbaar wordt de afstand groter tussen hen en mij. Nog bewandelen wij dezelfde wegen, maar soms overvalt mij een kilte, een weten dat ik hen steeds meer verlies.

Soms stoppen ze, kijken om, wachten tot ik hen weer bij gebeend ben. Maar amper samen begint alles van voor af aan. Dan groet ik weer een blad, een tak en vertragen mijn stappen. Dan worden zij weer ruggen en rekt de weg zich uit tussen hen en mij.

Tot de weg voor mij uiteindelijk helemaal leeg is en de kou mij overmant. Dan geeft verlatenheid mij een hand en glimlacht:  ‘This is as good as its gets’.

 

 

18:11 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: photo stories |  Facebook |

Commentaren

verlatenheid geeft jou een hand en glimlacht:
hoe mooi...
en ergens ook wel herkenbaar.

Gepost door: lien | 22-01-10

Heel herkenbaar wat je hier neerschrijft

Gepost door: Etje | 22-01-10

Sommigen dingen zijn een stuk van je leven, dan weet je dus ook dat ze bij je leven horen.

Gepost door: wim | 22-01-10

mooie combinatie van tekst en beeld...

heel knap !

Gepost door: willy | 22-01-10

ach paule,

dan zullen wij samen een keer moeten gaan wandelen ,
dan gaan we gelijk op...

Gepost door: klaproos | 22-01-10

Zolang ze je niet vergeten is het goed! ;)

Groetjs!

Gepost door: Ourlipsaresealed | 24-01-10

Paule, Bij de jeugdige mensen moet het vooruit gaan hé ? Maar je hoeft je nog geen zorgen te maken. Er wordt nog steeds op jou gewacht tot je weer bent bijgebeend.
Groetjes !

Gepost door: Piet | 25-01-10

Prachtig beschreven, mocht ik met u lopen, 'k zou een hand geven!

Gepost door: Danique | 25-01-10

Herkenbaar...
Helaas hebben zij onderweg niets gezien, niets ervaren...

Gepost door: Martine | 30-01-10

De commentaren zijn gesloten.