28-08-12

DOMUS DEI ET PORTA COELI

2012 Bayern 16 juli (79).JPG

 

Heb jij ook soms last van de vergankelijkheid? Van het leven dat door je vingers stroomt en zich niet laat vangen? Van de tijd die voortjaagt en je achterlaat met herinneringen, verloren dromen? Het overkomt me steeds vaker dat ik een glimp van mijzelf opvang en eerst een oudere dame zie, daarna pas mezelf. Ben ik dat? Hoe kon het zover komen? En gaat het van hieraf enkel nog bergaf? Wordt het alleen maar erger? Is hoop iets voor jonge mensen, net als al die andere dingen die achter mij liggen en nooit meer terug komen?

 

Tijdens de vakantie liep ik door prachtige kerkjes, met plafonds vol geschilderd met engelen en heiligen.  Ik liep zelfs door de poort naar de hemel, naar het koninkrijk gods  - dat stond althans boven de deur van dit kerkje. Ik dacht vol nostalgie aan die tijd toen ik als kind zo veilig was in mijn geloof. Alle goeds werd later beloond. Alle pijn op aarde werd verzilverd in het paradijs. De hoop dat ik daar zou geraken deed me bidden en knielen, dromen van al dat geluk dat mij te wachten stond. Eerst een lang leven en dan de eeuwigheid in het paradijs… En hoeveel verdriet en leed mij ook te wachten stond, de zekerheid dat die allemaal ruimschoots vergoed zouden worden in het hiernamaals.

 

Ach, vervlogen geloof en hoop. Wat jammer dat ik ze al zolang geleden kwijt speelde en nu alleen nog door kerkjes loop uit pure nostalgie. En misschien om iets terug te vinden van al die dierbaren die reddeloos verdwenen zijn. Een moeder, een vader, een broer… Wat zou het mooi zijn als die allemaal tussen de engeltjes hoog boven mij zouden rond dartelen en af en toe met een glimlach naar beneden kijken…

 

 

16:55 Gepost door Paule | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

de poort naar de hemel...

daar heb ik mijn twijfels bij...

de meesten van ons werden zeer katholiek opgevoed;, met hemel , hel of vagevuur...

en dat slepen we nu mee

fijne dag

Gepost door: willy | 28-08-12

De fabeltjes die ze ons hebben wijs gemaakt zijn verloren dromen. Het leven is pure harde realiteit. Eigenlijk geen plaats voor dromen. Gelukkig zit het in de mens om het toch af en toe te durven doen. Maar ouder worden, doen we en de spiegel liegt helaas niet.

Gepost door: Joke | 03-09-12

De commentaren zijn gesloten.