28-08-12

DOMUS DEI ET PORTA COELI

2012 Bayern 16 juli (79).JPG

 

Heb jij ook soms last van de vergankelijkheid? Van het leven dat door je vingers stroomt en zich niet laat vangen? Van de tijd die voortjaagt en je achterlaat met herinneringen, verloren dromen? Het overkomt me steeds vaker dat ik een glimp van mijzelf opvang en eerst een oudere dame zie, daarna pas mezelf. Ben ik dat? Hoe kon het zover komen? En gaat het van hieraf enkel nog bergaf? Wordt het alleen maar erger? Is hoop iets voor jonge mensen, net als al die andere dingen die achter mij liggen en nooit meer terug komen?

 

Tijdens de vakantie liep ik door prachtige kerkjes, met plafonds vol geschilderd met engelen en heiligen.  Ik liep zelfs door de poort naar de hemel, naar het koninkrijk gods  - dat stond althans boven de deur van dit kerkje. Ik dacht vol nostalgie aan die tijd toen ik als kind zo veilig was in mijn geloof. Alle goeds werd later beloond. Alle pijn op aarde werd verzilverd in het paradijs. De hoop dat ik daar zou geraken deed me bidden en knielen, dromen van al dat geluk dat mij te wachten stond. Eerst een lang leven en dan de eeuwigheid in het paradijs… En hoeveel verdriet en leed mij ook te wachten stond, de zekerheid dat die allemaal ruimschoots vergoed zouden worden in het hiernamaals.

 

Ach, vervlogen geloof en hoop. Wat jammer dat ik ze al zolang geleden kwijt speelde en nu alleen nog door kerkjes loop uit pure nostalgie. En misschien om iets terug te vinden van al die dierbaren die reddeloos verdwenen zijn. Een moeder, een vader, een broer… Wat zou het mooi zijn als die allemaal tussen de engeltjes hoog boven mij zouden rond dartelen en af en toe met een glimlach naar beneden kijken…

 

 

16:55 Gepost door Paule | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-08-12

SWIFFERTJES

P1310079.JPG

SINDS LIV EN LOU 8 MAANDEN GELEDEN OP DE WERELD KWAMEN STAAT HEEL MIJN WERELD OP Z'N KOP. IK BEN NU OMA VAN LOU EN FARMOR VAN LIV EN WIE DACHT DAT HET LEVEN VAN EEN FREELANCER INGEWIKKELD IS, WEET NIET WAT HET IS OM OMA EN FREELANCER TE ZIJN.

MIJN (B)ENGELTJES KOMEN REGELMATIG OVER DE VLOER... LETTERLIJK DAN. ZE GLIJDEN OP HUN BUIKJE HET HELE HUIS DOOR. BLOTE KNIETJES WORDEN ROOD, VOETJES KRIJGEN BLEINTJES, HANDJES EN KLEEDJES ZIJN BINNEN DE KORTSTE KEREN ONTOONBAAR... ZELFS WANNEER IK PAS GEPOETST HEB ZIEN MIJN KLEINTJES ER OP EEN MUM UIT ALS ZWARTE PIETJES.

IK NOEM ZE MIJN SWIFFERTJES. ZE BOENEN DE VLOER EN VERKENNEN ELK HOEKJE. ZE HALEN MIJN BOEKENKAST LEEG EN VINDEN HET CD-REK GENIAAL. AFSTANDSBEDIENINGEN EN MOBIELTJES, AL DAT LEUKE SPEELGOED VOOR GROTE MENSEN, IS VEEL PLEZANTER DAN BEERTJES EN BIJTRINGEN.

ZE EXPERIMENTEREN OOK MET RECHTSTAAN EN HANDJES LOSLATEN, MET BLUTSEN EN BLAUWE PLEKKEN VOOR GEVOLG.

GELUKKIG HEB IK EEN EINDELOZE VOORRAAD KUSJES OM MIJN KAPOENTJES TE TROOSTEN. EN DAT ZE DAARBIJ SPUGEN OP MIJN KLEREN, AAN MIJN HAAR TREKKEN, MET HUN SCHERPE NAGELTJES MIJN GEZICHT OPENKRABBEN EN AF EN TOE BIJTEN IN MIJN KIN NEEM IK ER GRAAG BIJ.

MIJN SWIFFERTJES, MIJN OOGAPPELTJES HEBBEN MIJN LEVEN OP Z'N KOP GEZET MAAR IK VOEL ME DE KONING TE RIJK.

 

17:28 Gepost door Paule | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-08-12

NIET HIER MAAR ZO DICHTBIJ

Home 010.jpg

HAAR SCHORTJE HANGT AAN DE HAAK IN MIJN KEUKEN.

HAAR NAAM STAAT OP ZAKDOEKJES DIE MIJ OVERAL VERGEZELLEN.

DE GRETIGE SNUITJES VAN MIJN KLEINKINDJES WORDEN SCHOONGEMAAKT MET WASHANDJES WAAROP HAAR NAAM STAAT.

EN VOOR MIJN AANRECHT STAAT MARIA MET OPEN ARMEN OP MIJ TE WACHTEN.

HET MARIABEELDJE VAN MOEKE, DAT JARENLANG IN HAAR KEUKEN STOND.

SOMS STAK MOEKE EEN KAARSJE AAN VOOR MARIA,

IN DROEVE DAGEN WANNEER EEN SCHIETGEBEDJE NIET VOLSTOND.

NU STAAN AL DIE SCHIETGEBEDJES, AL DIE HOOP, VREUGDE EN VERDRIET BIJ MIJ IN DE KEUKEN.

IK BEWAAR ZE, VOOR MEZELF, VOOR MIJN KLEINKINDJES DIE OP EEN DAG ZULLEN VRAGEN WIE DAT VROUWTJE IN MIJN KEUKEN IS.

DAN ZAL IK HEN VERTELLEN VAN MOEKE,

MIJN MOEKE DIE ZO DICHTBIJ IS EN TOCH ZO ONBEREIKBAAR VER.

 

09:00 Gepost door Paule | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |