01-10-14

POMPON

 

Lumix PA test 013.jpg

 

Het kleine leven in de rand van mijn leven is weggegleden. Zijdezachte pels voor het laatst onder mijn vingers. Ogen die voor het laatst even checken of alles wel OK is voor ze wegzinken in een diepe slaap. Mijn handen strelen de laatste minuten weg. Mijn woorden deinen mee op het zachte op en neer gaan van het magere lijfje. Een hartje klopt dapper verder, sterker dan de rest. Ik vertel dat alles goed komt, mijn stem vast en zeker. Misschien geloof je me in de droomstaat waarin je verkeert. Of misschien luister je naar het verdriet dat ik voor je verberg. Je las me altijd zo goed. Misschien spelen we samen deze komedie voor elkaar, een laatste daad van wederzijds respect.

 

Alles gaat voorbij, wij zijn aan het voorbij gaan. Nog even ben je in mijn huis, dan verhuis je voor altijd naar mijn hart. Je kleine, zachte leventje ebt weg. Vederlicht tikt je hartje, vertraagt, stopt. En dan ben je er niet meer. Het verschil tussen vroeger en nu onmiddellijk tastbaar. In de ether om ons heen vloeit jouw leven weg uit het mijne. Ongrijpbaar ben je nu, het heeft geen zin meer dat ik mijn tranen tegenhoud.

 

Even later lig je op je plekje in de zon, toegedekt door de aarde. De herfstzon warmt de witte steen die je beschermt. Hij toont waar je bent, herinnert aan je bestaan. Ik zie je vanuit alle plekjes die me dierbaar zijn. De keuken waar ik zo vaak aan het koken ben. Het terras waar ik geniet. En de kamer waar ik slaap. Ik voed de steen met mijn ogen, mijn gedachten vloeibaar. Niet zo lang geleden zat je daar te genieten in de zon. Zwarte zijdevacht en witte pootjes, nu een witte steen. Het zwart is verhuisd naar mijn hart.

 

Uren later, wanneer de stad slaapt loop ik naar het raam. Ik kijk naar je witte steen die oplicht in de nacht. Dag Pompon, mijn lieve vriendje. Er is zoveel zachtheid uit mijn leven verdwenen nu al je plekjes in mijn huis het moeten doen zonder jou. Van boven tot beneden zijn onze gewoontes door elkaar verstrengeld. En een voor een moet ik nu alles ontrafelen en alleen verder.

 

16:47 Gepost door Paule | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |