03-11-08

DAMAGED GOODS

DAMAGED GOODS 

 

 

 

 

 

 

You let me into your life

You looked at me with a smile

Yet you know I'm damaged goods

Bruised and battered

With scars upon my soul.

I'll never be new again,

I'll never be who I was

But your fingers trail along my brows

Caress the traces of broken vows

You cup my face in your hands

And smile, ignoring I'm just damaged goods

Bruised but mending

The scars upon my soul.

09:50 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo stories |  Facebook |

30-10-08

ER ZIJN VAN DIE DAGEN...

Horse 

 

 

 

Er zijn van die dagen dat het mistig is in mijn hart.

Dan kruipt de kilte in mijn kleren,

wurmt zich een weg door mijn huid

en maakt mij van steen.

Maar dan... strijk ik met ijsvingers de haren uit mijn ogen

en zie, word gezien door het warme leven zelf.

Dag paard, dag heerlijk dier.

Wat sta je daar mooi te zijn op die grijze dag!

10:30 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies |  Facebook |

24-10-08

BON ANNIVERSAIRE LES SCHTROUMPFS!

Schtroumpf magicien  

 

 

 

Schtroumpf reporter

 

 

 

 

Hier les Schrtoumpfs fêtaient leur 50ième anniversaire. Ils ont presque le même âge que moi!

J'ai toujours adoré les Schtroumpfs. Pendant quelques années j'ai eu le privilège de pouvoir écrire pour la revue des Schtroumps. J'y jouais le rôle du Schtroumpf magicien et du Schtroumpf reporter. Parfois Peyo passait au studio, souvent Yvan Delporte participait aux réunions du comité de rédaction. Participer à ces réunions / briefings était une partie de plaisir. Ensuite je pouvais rédiger mes petites contributions - je le faisait en m'amusant. Quelle boufée d'air frais dans mon quotidien de copywriter "sérieux"!  

Merci les petits Schtroumpfs pour tous ces moments heureux passés en votre compagnie et surtout: BON ANNIVERSAIRE!

 

09:37 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: petites histoires, dailies |  Facebook |

23-10-08

TOMI UNGERER

Tomi Ungerer 

 

 

 

 

 

 

De avond valt. Ik heb afspraak met Tomi Ungerer - tenminste met zijn werk. In het stadhuis van Brussel worden een negentigtal tekeningen en affiches tentoongesteld. Veel van zijn kinderboeken staan uitgestald, maar ook zijn minder bekend politiek geëngageerd en erotisch werk komt aan bod. Ik wandel door Tomi's wereld, beloof mezelf een bezoek aan het museum dat aan hem gewijd is in Straatsburg. En midden november ga ik zeker kijken naar "De drie rovers", de film gebaseerd op een van zijn boekjes.

Wanneer ik een tijdje later met een paar boekjes onder mijn arm buitenloop wacht mij een verrassing. De gebouwen rond de Grote Markt  zijn prachtig verlicht. Het hele plein is overspannen met zilveren LEDS. De grote Markt ingepakt als een vroegtijdig sinterklaasgeschenk. Ik geniet, loop met mijn neus in de lucht en mijn ogen groot open kriskras over het plein. Elke nieuwe gezichtshoek brengt nieuwe verrassingen. Zo mooi. De nog net zichtbare wolken spelen mee. Het is net is net of ik door mijn eigen sprookje wandel en er daarboven iemand naar me knipoogt. "Zie je wel, het leven is mooi!"

 

14:14 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dailies |  Facebook |

20-10-08

FEETJESBOS

feetjesbos

Tussen de bomen spelen groen en blauw in de zon. Ik weet zeker dat hier af en toe een paar feetjes komen zwemmen. Ssst... als je stil bent komen ze tevoorschijn!

14:48 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo visits |  Facebook |

FALLEN JESUS

fallen Jesus 

Jezus is van zijn kruis gevallen. Eindelijk. Ik heb nooit begrepen hoe onze christelijke cultuur het beeld van een man die aan een kruis genageld is als symbool kan gebruiken om haar waarden over te brengen. Welke waarden zijn dat dan? Dat je mishandeld moet worden door een groep sadisten om "het hiernamaals" te verdienen? Dat je vroeg of laat gestraft wordt als je je ideeën te luid verkondigt? Dat je op niemand hoeft te rekenen als de massa zich tegen je keert? Dat je er uiteindelijk altijd alleen voorstaat?

Ik weet wel, eindeloze jaren katholiek onderwijs hebben mij de notie bijgebracht dat Jezus aan het kruis stierf om ons ondanks onze zonden toch nog een kans te geven op een plek in de hemel. Dat doet me denken aan de aflaten die ik als kind aframmelde, zonder er veel van te begrijpen, om alvast vergiffenis te krijgen voor de zonden die ik later zou begaan. Wat een bullshit!

Ik kon het mijn kids niet aandoen ze met zo'n ideeën op te voeden. Het zijn allebei vrijdenkers geworden. Voor hen is een aan het kruis vastgenagelde man iets voor een horrorverhaal. Toch beangstigend dat je die horror overal tegenkomt en dat iedereen hem als normaal beschouwt.  

 

11:06 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

18-10-08

PETRIFIED

Once I had wings 

 

 

 

 

 

 

Once I had wings and knew how to fly

I soared without a care

High through the sky.

I was full of hope, full of life

I played with clouds and winds alike.

Then time caught up with me

Taught me the lessons

Of cycles and tides.

I was forever petrified

Now I sit and watch the world go by.

 

12:48 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

17-10-08

OEFENEN IN EINDIGHEID

Clouds 

 

 

 

"Loslaten!" zegt ze streng. "In het heden leven!"

Ik knik gedwee. Zij kan het weten. Ze wordt ervoor betaald. Haar lippen bewegen, haar ogen houden mij vast, maar mijn gedachten zweven weg als wolken boven de zee. In mijn heden zitten grote gaten. Ik ben mijn wortels kwijt, moet nog wennen aan afwezigheid. Werken als bezeten helpt niet meer. Wanneer ik uitgeput ophoudt is het daar weer. Mijn mijnenveld. Dan ben ik weer de oorlogswees die door het nog rokende puin van haar leven rondwaart. Er blijven mooie dingen overeind, maar voorlopig ben ik gebiologeerd door de gaten. Die moet ik eerst weer opvullen met  herinneringen. Misschien is dat mijn manier van afscheid nemen: alles nog één keer beleven. Een voor een mijn geesten bezoeken en de dingen die we deelden nog eens oproepen. Misschien vinden ze dan eindelijk rust en spoken ze niet meer door mijn dromen.

 

13:21 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

16-10-08

KORENVELD

Korenveld 

 

 

 

Soms loop ik met mijn vader langs het korenveld, naar de dennenbossen die achter ons huis liggen. Ik ben tien, blij dat ik even met hem mag wandelen. We praten niet veel. Mijn vader is een man van weinig woorden. Als ik te druk doe wordt hij ongeduldig. Hij houdt van stilte. Ik zwijg dus, denk zorgvuldig na over elk woord waarmee ik een brugje bouw tussen hem en mij. Af en toe wijst hij iets aan. Een bloem. Een vogel. Een spoor in het zand. Voor ons uit loopt Lerry, de hond waarvoor geen plaats meer was bij de buren. In gedachten vertel ik honderduit, stel ik duizend vragen. maar in de werkelijkheid lopen we zwijgend naast elkaar. We raken elkaar nooit aan. Lang geleden schoof ik mijn hand in de zijne en schudde hij ze geschrokken los. Daarna liepen we verder, hij met z'n handen veilig op z'n rug en ik met een brandend gevoel waarvan ik de naam nog moest leren. Ik ken sindsdien de regels. Samen wandelen, samen genieten, samen zwijgen. En straks, voor het slapengaan, krijg ik een kruisje op mijn voorhoofd. Dat moet volstaan.

Jaren later sta ik aan zijn doodsbed. Ik zie zijn ontspannen gezicht, zo vredig als toen ik met hem langs het koren liep. Ik kus hem geen vaarwel. Ik teken heel voorzichtig een kruisje op zijn voorhoofd. Ik weet dat dat volstaat.  

 

15:08 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

15-10-08

MAY LOVE SAVE US ALL

Stones 4 

 

 

 

One day, a god disguised as a devil, invited me for a visit of his playground.

 

 

Stones 2 

"Look what I can do", he said and kneaded the rocks in his hands. He delicately placed them on the edge of the ocean.

 

stones 1

 

 

Then he threw around some weight and built a shelter around some flowers.

 

Stones 5 

"I can be gentle", he said. "And I can be cruel. I can protect or crush. To me it makes no difference. I'm everything you can imagine and more."

 

 Stones 6 

 

Then he got bored. "Tell me more!" I asked. But he stared at the sky, lost in wonders.

 

Stones 7

 

 

And I thought, when the gods are of stone, only love might save us all.

 

15:08 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo visits, photo stories |  Facebook |

13-10-08

WHEN THE GODS PLAY WITH STONES

When the gods play with stones 

 

 

 

Beware when the gods play with stones

They roll their dice and laugh

Without a care about the life they crush.

Between their mighty fingers

We are just a bit of dust

Brushed away without a thought.

Their stakes are different,

Their joys of another kind.

I look at the stones

And learn the laws of chaos

Whilst the lighthouse valiantly resists

And shines its light

In the darkest of nights.

 

17:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: photo stories |  Facebook |

08-10-08

SOMETIMES I DESPAIR

Sometimes I despair 

 

 

 

Sometimes I despair,

When the stones are sharp

And the water out of reach -

A memory of smoothness

Cradling me gently

And lulling me to sleep.

I awaken frightened to be left

Alone in a desert of sand and rocks

I tug at my moorings

Trying to get free.

The wind tells me to be patient

To learn the lesson of the tides;

To remember how the waves

Bring appeasement back each time.

But my fear is fierce, my memory short.

What if the water won't find me this time?

What if this is the end of my line?

 

09:11 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

SLAAP

Slaap 

 

 

 

Slaap, een flinterdun vlies tussen droom en daad,

het speelterrein van verborgen wensen,

de ontmoetingsplek met lang verdwenen mensen

die je nog even komen blij maken.

Een schemerzone ook waarin monsters

je achtervolgen, je over de rand drijven

van het grote zwarte gat.

Daarna is er alleen nog de duisternis,

een slok water, beverig gedronken

op de goede afloop van de nacht.

08:40 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gedichtjes |  Facebook |

22-09-08

STRING OF PEARLS

BLOG string of pearls 

 

 

 

She's the vessel

In which I can pour all my tears.

She collects all my fears

Than smiles and says:

Look how the light

Polishes them like diamonds

Look how they shine

Like a rainbow at your horizon.

And all of a sudden my pains

Become a string of pearls

To consciously wear

As a gift of the life I live.

 

17:53 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: photo stories |  Facebook |

OMERTA

BLOG omerta 

 

 

 

“Dat is iets raar hoor, oud worden...” Ze zegt het half verwonderd, kijkt mij met haar felblauwe ogen vragend aan. Ze verwacht iets van me. Hoopt op iets wat de pijnlijke verrassing voor haar kan verzachten. Maar ik antwoord lakoniek: “Het is dat of jong sterven!” Ze klapt dicht. Daarop kan ze niets antwoorden. Ze schenkt dan nog maar een kopje koffie in en we drinken het samen op, zwijgend, elk verzonken in z’n gedachten.

 

Na al die tijd hoor ik weer haar stem, zie ik weer haar verwonderde ogen. Kinderogen die nog altijd niet kunnen geloven dat ze geen jong meisje, geen jonge vrouw meer is. Het is mij een raadsel hoe moeke zo oud kon worden en toch nog zo vol vertrouwen, ongeschonden aan de laatste etappe van haar leven kon beginnen.

 

Het erge is dat dat vertrouwen zo beschaamd werd. Dat ze op zes pijnlijke maanden tijd moest leren dat alle deuren voor haar dicht bleven, dat alle lippen stijf op elkaar geknepen bleven. Dat ze alleen afscheid moest nemen van haar leven en de dood in de ogen zien.

 

Al die tijd was ze omringd door haar kinderen. Maar geen een verbrak de omerta. Er werd gepraat, gesust, omzeild, maar over de echt belangrijke dingen werd in alle talen gezwegen. En zo kon ze niet weten waarom de zoon die altijd voor haar zorgde zijn deur niet opende toen ze het eindelijk nodig had. Ze is eraan gestorven. Hij ook, drie maanden later. Het dilemma dat hem al die tijd in een wurggreep hield brak zijn hart. Letterlijk.

 

Zo vonden ze elkaar terug op het kerkhof. En wij, de vijf zwijgers, kunnen alleen nog af en toe een bloemetje op hun graf zetten. Met spijt en tranen in de ogen.    

 

10:59 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

19-09-08

CLOSED DOORS

ragedy 

 

 

 

I love closed doors

They keep the world at bay

They shut the wild things out

And allow you to lick your wounds

Undisturbedly.

I love closed windows too

They let the light in

But keep the chaos outside

Whilst you pick up your thread

And learn to live again. 

 

 

11:43 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

17-09-08

LEGE STOELEN

chairs 

 

 

 

Kom binnen, kom binnen, zegt een oud vrouwtje. Ze vertelt trots dat "haar" kerkje uit de 15e eeuw stamt. Dat de vrouwen van de vissers hier kwamen bidden voor de veilige thuiskomst van hun echtgenoten. Meer dan 500 jaar was dit de plek waar Notre-Dame de Bon Secours hun smeekbeden aanhoorde. Ze droogde tranen, gaf hoop en moed, sterkte in duistere uren.

Nu blijven de stoelen in haar kerkje leeg. Af en toe komen er toeristen langs. Ze lopen met hun fototoestel in de aanslag door het kerkje - herleid tot een toeristische attractie zonder meer. Ik ben een van hen. Maar dan valt er wat zon door de glasramen en nodigt het kleurenspel mij uit om even neer te zitten. De tijd vertraagt, de stilte vult mijn hart.

Ik ben een schamele visser op de woelige zee van het leven die aangespoeld is in dit kerkje en even proeft van tijdloze rust en sereniteit.

 

 

 

 

14:37 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

29-08-08

LONELY DRIFTER KAREN

KAREN 

 

 

 

Soms beland je onverwacht in een sprookjeswareld waarin alles kan. Mij overkomt het wanneer ik nietsvermoedend langs een rek met nieuwe CD's loop. "Psst!" doet een blondje met een gekke hoed. Ze belooft doodleuk dat het gras kan zingen. Hoe ze het juist doet weet ik niet, maar even later steekt haar volstrekt onbekende schijfje in mijn CD-speler. Tanja Frinta verklaart van meet af aan "This world is crazy", waarschijnlijk om mij gerust te stellen over mijn impulsaankoop. Daarna pakt ze mij op de vreemdste tonen mee naar Casablanca en laat ze me kennismaken met Professor Dragon en vooral met Gisele. Ik maak de reis van melancholie naar uitbundigheid zonder goed te weten waar het ene begint en het andere eindigt. De poëtische teksten en de verrassende instrumenten (koekoeksklokken en koebellen mogen ook mee op de plaat) roepen beelden op van lang vergeten heerlijkheden. Ze lachen, plagen, beloven, betoveren in een wereld waarin alles op de juiste plaats zit, ook verdriet en melancholie. Niet te verwonderen dat "The angels sigh" bij zoveel originele frisheid. En zoals dat past in sprookjes zorgt nummer 13 voor het hoogtepunt: het gras gaat echt zingen, niet alleen in het Engels maar ook in het Spaans van kompaan en producer Marc Melià Sobrevias.

Lonely drifter Karen 017

Tot overmaat van geluk (jaja, het hoeven niet altijd rampen te zijn!) verneem ik even later dat Lonely Drifter Karen een gratis concert geeft in het Warandepark van Brussel. En zo wandel ik op 28/8 tussen blauwe bomen en rode spookjeslichten (inderdaad zonder "r") door het feeëriek verlichte park naar een kiosk in de vorm van een muziekdoos. Daar staat mijn blonde fee met haar gitaar, parasol en melodica in de aanslag. Samen met haar Italiaanse, Spaanse en Franse begeleiders (zelf is ze Oostenrijkse) doet ze zonder complexen haar ding. Een deel van het publiek heeft het er wat moeilijk mee, misschien omdat het hier om een echt originele band met een unieke sound gaat. Er zit iets van Kurt Weill in, hier en daar beland je in een musicalsfeer, op andere momenten doet de tengere zangeres denken aan Tinkerbell die wat sterrenstof rondsprinkelt en je leert vliegen. Zelden vind je zoveel sprankelende, genietbare originaliteit in één groep verenigd. The grass is singing... YEAH!

LONELY DRIFTER KAREN, The grass is singing, Crammed discs 2008 (CRAM 132)

 

14:44 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: music |  Facebook |

27-08-08

SAD LISA

BLOG Sad Lisa 

 

 

 

Lisa left and won't come back.

She shut her eyes on white walls

Bitterly reminding her of better times.

She closed her nose on the smell of detergent

Drifting in from empty corridors

And unable to mask the odors of decay.

She shut her ears for meaningless words

Of harrassed personnel with no time to spare.

Only the touch of a hand kept her near

The trembling caress of a child

Unprepared to let her go.

Then Lisa sighed

And left her tears

For someone else to cry.

10:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: photo stories, family affairs |  Facebook |

26-08-08

FUNNIES I MET IN KUES

KUES beer 

 

 

 A fuzzy bear on a sturdy tractor.

KUES harnas 

 

 

 

  A doggy harnassed for life... und er ist noch zu haben !

 

 

KUES Hondje

 

 

His friend is enjoying a very peculiar walk.

 

KUES kip 

 

 

 

 This chicken is in for a less comfortable ride.

 

 

KUES Vespa 

 

 And I'm still dreaming of a scooter...

15:32 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo visits |  Facebook |

THE WINE FLOWS FREELY

KUES wine 

 

 

 

The wine flows freely in this country

But not through my veins.

Somehow I stranded on bleak shores

With my lifeboat in tatters

And my self confidence severely shaken.

I wonder how I can re-enter the stream of life

Without being engulfed by rapids I cannot face.

In the meanwhile the water flows freely in this country

But not through my veins...

 

15:20 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

13-08-08

EXTREME MAKE-OVER

IMG_5247

 

 

 

 

Tot voor kort zag mijn geboortehuis er zo uit. Met z’n spitse fantasiegevel, hoekjes en kantjes was het de freule van de straat. Achter de drie raampjes op de 1e verdieping werd ik geboren. Wellicht verklaart dat waarom “thuis” voor mij nog steeds dat huis betekent, ook al woon ik al lang in Brussel.

Moeke was verknocht aan haar huis. Ze genoot van de grote tuin achteraan, inclusief het ruime terras omzoomd met seringen, gouden regen, forsythia, rozelaars, meiklokjes… al naargelang het seizoen. Haar eigen paradijsje waar het altijd heerlijk uitblazen was, bij een kopje koffie met huisgemaakt gebak.

Toen moeke stierf werd het huis voor een peulschil verkocht aan een jong koppeltje. Ze hadden grootse plannen om het huis te voorzien van alle comfort. Ik was blij dat het huis in goede handen terechtkwam.

Helaas veranderden de plannen drastisch. Het koppeltje ging uit elkaar en na een maandenlange verloedering kwam de bulldozer op de proppen: het huis werd gelijkgemaakt met de grond.  

Tot dan toe maakte ik regelmatig ommetjes van 80km om nog eens langs het huis te rijden en me eventjes te warmen aan het verleden.  Nu rijd ik liefst om als ik in de buurt ben om het gapende gat NIET te zien.

De hele straat heeft inmiddels een facelift ondergaan. De velden en weiden aan de overkant werden verkaveld en worden nu bebouwd met moderne bunkers. Van de wandelweg langs de Nete, vanwaar ik de oorspronkelijke foto maakte, zie je nu alleen nog een grijze, stenen woestijn.

En moeke's huis, mijn thuis is niet meer...

BLOG My roomTEST 

 

14:10 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

11-08-08

A QUEEN I WAS

BLOG Queen 

 

 

 

A queen I was, some time ago

A mother to princes, wife to a king.

My jewels were priceless,

My furs pure delight.

Yet all the stone remembers

Is a change of plain clothes

And some flowers, draped over my arm.

A youth came by, took pity on me

And gave me a stole,

A wreath devoid of flowers

Which had died another death.

I stand and I remember.

I watch and I cry.

20:43 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo stories |  Facebook |

MEIBOOM

MEIBOOM poepedroegers Elk jaar, op 9 augustus, wordt de Brusselse meiboom geplant. Dit jaar gebeurde dat voor de 700e keer.

 

 

 

MEIBAUM ST Laurentius

De gezellen van Sint Laurentius erfden het recht op het planten van de meiboom en verhuisden het evenement prompt naar de feestdag van hun patroonheilige.

 

 

MEIBOOM vrachtwagenNu zijn het niet meer de "buumdroegers" die de boom door de straten dragen, maar een vrachtwagen .

 

 

 

 

 

 

MEIBOOM RidderMaar opgelet, de boom moet voor 17 uur geplant zijn, zoniet gaat het recht om de meiboom te planten naar de Leuvenaars! Het geschil dateert al van 1213!

 

 

 

 

 

MEIBOOM fanfareTalrijke kleurrijke groepen begeleiden de boom naar zijn bestemming, onder andere de fanfare van de Meyboom, de "poepedroegers", de "gardevils" enz....

 

 

MEIBOOM mme chapeau

In totaal nemen zowat 600 personen deel aan de stoet.

 

 

 

 

 

 

MEIBOOM reuzin rood

De reuzen dansen door de straten. 

 

 

 

 

 

 

MEIBOOM rad van fortuinEn natuurlijk is er traditiegetrouw ook "het rad van fortuin" dat je in één oogwenk van edelman tot bedelman kan omtoveren.

 

 

MEIBOOM kindGroot en klein geniet ervan!

 

 

 

 

 

 

10:33 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo visits |  Facebook |

08-08-08

INVITATION AU VOYAGE

Congé

 

 

 

Congé... enfin!

Congé panorama

 

 

A moi le ciel, les champs, les prés, les arbres. Aaaahh, je respire!

 

Congé balkon rozen

 

 

Dans les villages, les fleurs flirtent avec les vieilles pierres.

 

Congé gieter

 

 

Les fleurs poussent même dans les arosoirs.

 

Conge sunflower close

 

 

Je me balade au milieu de miliers de petits soleils.

 

Congé greenery 

 

Bleu, blanc... vert! J'ai fait un voeu...

 

  Congé punk house

 

 

Une maison étrangement coiffée, à l'orée du bois.  

 

Congé agence de voyages 

 

 Invitation au voyage, bâton de pélerin compris.

 

Congé white flower

 

 

 

 Bye bye Congé, je reviendrai...

 

 

 

16:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: photo visits |  Facebook |

07-08-08

PECHEUR DE NENUPHARS

Congé cloud fisher 

 

 

 

Un jour, j'ai rencontré un pêcheur de nénuphars.

Il était déguisé mais je ne m'y suis pas trompé.

J'ai bien vu les étincelles dans son regard

Lorsqu'il lançait sur l'eau ses éclairs argentés.

Soi-disant c'était pour appâter les poissons

Mais moi j'ai deviné ses vrais raisons.

J'ai vu qu'il avait pêché d'abord un nuage

Pour en capitonner son filet.

Cela faisait un petit nid bien douillet

Pour un nénuphar invité au voyage!

 

  

 

 

17:33 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: petites histoires |  Facebook |

THANK YOU FOR YOUR PATIENCE!

Conge cup of tea 

 

 

 

May I offer you a cup of tea (or coffee for that matter) to thank you for you patience? I promised to be back in August with new pictures and stories but failed to do so straight away. As usual, my return from vacation was accompanied by an avalanche of work and I simply didn't find the time to download my pictures.

In the meantime the most urgent jobs have been delivered and I'm starting to breathe again. I'll post a few pictures of my short break in the coming day(s). I hope you'll enjoy them.

Have a nice day!

 

 

14:32 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dailies |  Facebook |

05-08-08

ZAKDOEK LEGGEN, NIEMAND ZEGGEN...

Zakdoek leggen 

 

 

 

Voor mij geen papieren zakdoeken die je kleverig in je zak moet proppen of waarvoor je telkens weer een vuilbak moet vinden. Ik ben een trouwe gebruiker van vierkante katoentjes in allerlei kleuren die mijn neus in tijden van nood troosten met een onvergelijkelijke zachtheid en een frisse Souplinegeur.

Toegegeven, mijn zakdoekjes hebben een geheim. Ik heb ze meegenomen toen moeke’s kast in het rusthuis leeggemaakt moest worden. Op elk katoentje stond haar naam. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om iets van haar achter te laten of weg te gooien. En zo belandden ze in mijn linnenkast. Grote, stoere zakdoeken van mijn vader en lieftallige witte, roze en lichtblauwe vierkantjes van haar.

Nu zitten ze om beurten in mijn zakken. Ik kan niet meer verkouden of droevig zijn zonder een zakdoek van moeke. Ik wissel de grote en kleine vierkantjes af. De grote exemplaren zorgen voor een intiem vleugje vake. De kleine brengen moeke dichterbij. Soms doe ik er een druppeltje ouderwetse eau de cologne op – een restje van het flesje 4711 dat altijd op haar nachtkastje stond. Dan ben ik heel even weer tien jaar oud en vertrek ik in mijn zondagse kleren naar de mis. En daarna speel ik misschien wel een partijtje "zakdoek leggen..."

Mijn zakdoekjes zijn de kapstokjes van herinneringen en een bron van zachtheid in moeilijke momenten. Wie zou die inruilen voor een pakje Kleenex?

 

11:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies |  Facebook |

18-07-08

HOLIDAYS!

BLOG Paule 

 

 

 

Dear visitor,

I'm off on vacation and... a picture hunt! As I will be staying in a small village of 38 inhabitants and won't have access to internet, you won't find here any new entries in the coming days.

I'll be back with new stories and pictures in August.

Have fun!

 

09:51 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: dailies |  Facebook |

BON APPETIT MADAME

BLOG Lisa 

 

 

 

 

 

 

Een jong zwartje met een dienblad komt de kamer binnen. Ze zet het met zwier op de tafel en vertrekt.  “Bon appétit, madame!” Het zal Lisa niet smaken. Ze kan niet meer slikken, de krop in haar keel is te groot. De afgelopen maanden gebeurde er teveel, veel meer dan ze aankan. De mooie, sterke vrouw van weleer is een schim geworden met een bleek, perzikzacht velletje. Haar ogen, eens felblauw, zijn nu meren waarover permanent een laagje mist hangt. Lisa’s gezicht vertoont amper rimpels, alsof het leven haar lange jaren gespaard heeft. En toch: ze werd geboren in de eerste wereldoorlog, was een jonge moeder in de tweede wereldoorlog, ze verloor haar man… Maar Lisa is altijd een sterke vrouw geweest. Als kind, jonge vrouw was ik onder de indruk van die keurige dame die nooit bij de pakken bleef zitten. Ze leidde haar leven met vaste hand, zag met haar scherpe verstand meteen de kern van de zaak en wikkelde nergens doekjes om. Het zorgde wel eens voor conflicten met mijn moeder, een zachte, gevoelige vrouw die alles door de bril van haar emoties zag. Maar Lisa was dan ook een zakenvrouw die met verve haar winkel in het Brusselse uitbouwde tot een florissante kruidenierszaak. Zelfs in moeilijke momenten, toen ze op hoge leeftijd haar lievelingsbroer, mijn vader, moest begraven was ze een rots in de branding. Lisa was een diamant, een fonkelende, door het leven geslepen steen die onvergankelijk leek. Tot ze haar zoon moest begraven. Tot ze op de dag van diens begrafenis ook haar kleinzoon verloor in een tragisch ongeval. Ze ging door de knieën, letterlijk, en belandde in het ziekenhuis. Haar botten heelden na een tijdje, maar haar hart was gebroken. Tot overmaat van ramp moest ze van de ene op de andere dag haar vertrouwde omgeving missen: Lisa had hulp nodig en belandde in een rusthuis. Het is daar dat ik haar terugzie, de bleke schaduw van zichzelf. Lisa weent, Lisa kan de troosteloze meren in haar hart niet meer de baas. Wanneer ik mijn meter in mijn armen sluit voel ik dat ze gemaakt is van tranen en dat er geen tijd genoeg meer is om die allemaal in dit leven te wenen…  

09:03 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |