16-07-08

COUCH POTATO

Spa couchpatato 

 

 

 

 

 

 

Onlangs verzocht een klant mij zijn reclamecampagne aan te passen in het Nederlands. Een leuke opdracht, die ik met veel plezier uitvoerde. De headline die hij voerde verwees naar een Franse moordzaak van een aantal jaren geleden. Bij het lijk van een intelligente, onderlegde vrouw vond men een met bloed geschreven bericht: "Omar ma tuer". Mijn klant gebruikte die fout gespelde woorden met een knipoogje en maakte er "l'ortografe ma tuer" van. De daarop volgende argumentatie toonde het nut aan van het inschakelen van een virtuele coach om je taalgebruik te verbeteren.

De headline letterlijk vertalen leek me dom omdat de zinspeling hoogstwaarschijnlijk in de mist zou gaan voor Nederlandstaligen. Rekening houdend met de inhoud van de campagne maakte ik er "De spellinch deet me de das om" van. Ik was best trots op mijn adaptatie en stuurde ze naar de klant met vermelding van de prijs.

Even later kreeg ik een verontwaardigde e-mail terug. De klant was akkoord met de prijs, maar kon ik dan wel eerst mijn spelfout verbeteren. SPELLINCH schreef hij in vette rode letters. Ik stuurde prompt een e-mail terug met uitleg. Maar het kwaad was geschied. Ik ga de geschiedenis in als de copywriter / vertaler die niet eens "spelling" kon schrijven. ZUCHT. Er zijn zo van die dagen dat ik mij afvraag of ik mijn beroep niet beter zou inruilen voor dat van professionele "couch potato"!

 

 

15:09 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies |  Facebook |

LLIGHTHOUSEKEEPING

BLOG Lighthousekeeping 

 

 

 

 

 

 

Jeanette Winterson is een buitenbeentje in de Engelse litteratuur. Haar verhalen zweven tussen realiteit en droom, wetenschap en fantasie. Misschien zijn het gewoon gedichten die van bij de eerste regels een eigen leven gaan leiden en de lezer meevoeren naar vreemde werelden. In “Lighthouskeeping”  (2004) kun je lezen: “If you can’t survive in this world, you had better make a world of your own”. Een treffende samenvatting van Winterson’s oeuvre. In elk boek creëert ze een eigen wereld en laat ze je voelen dat de mens gemaakt is van sterrenstof. De meanders van haar verhaallijnen slepen je mee in onvermoede avonturen. Of het nu gaat om Silver in Lighthousekeeping (2004) of Villanelle in The Passion (1987), haar hoofdpersonages zijn magisch-realistische figuren die verleiden en betoveren. Haar eerste boek Oranges are not the only fruit (1985) won de Whitbreadprijs en de televisieserie die daarop gebaseerd is was op haar beurt goed voor de BAFTA-prijs. Het bewijs dat jury’s wel eens goede smaak hebben. Ik ben een absolute fan van Winterson en verheug mij al op het lezen van haar recentste boek, “The Stone Gods” (2007). Wie aan deze 3 nog niet genoeg heeft moet zeker ook Sexing the cherry” (1989), Written on the body (1992), Gut symmetries (1997), “The World and other places” (1998) en “The powerbook” (2000) lezen. Puur – bevreemdend – genot!     

12:32 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: good reads |  Facebook |

15-07-08

MIST

BLOG Kom dichter bij mij 

 

 

 

Kom dichter bij me

Houd me stevig vast

De avond valt en

de mist trekt aan mijn mouw.

Straks gaan de lichtjes branden

Straks gaat er ergens een deur open

en wordt alles weer warm en gewoon.

Maar tot dan: kom dichter bij me,

Houd me stevig vast

De avond valt

en het gemis trekt aan mijn mouw.

 

16:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gedichtjes |  Facebook |

14-07-08

VIER HOOG

 BLOG huis

Het zijn moeilijke tijden voor jonge Brusselaars die hun vleugels willen uitslaan. Werk vinden is niet zo moeilijk, maar dat betekent niet automatisch dat je job ook goed betaald wordt, integendeel. En dan zijn huurprijzen van 700+ een flinke hap uit je maandbudget. Het kan natuurlijk ook anders. Voor om en bij de 400 euro vind je onderdak in een ouderwets pand zonder comfort. Daarvoor woon je vier hoog (zonder lift) in een open ruimte met één convector, een enge douchecel naast je minikeuken (niet ingericht) en heb je een slaapkamer op een tussenverdieping waarin je geen dubbel bed kunt zetten. Er is geen verwarming in dat kamertje en de elektriciteit is voorhistorisch, dus daar een elektrisch vuurtje gebruiken is uitgesloten. Dan maar het voorbeeld volgen van de vorige huurder en je matras in de winter verhuizen naar je woonkamer. Door de grote ramen die gelukkig veel licht binnenlaten heb je zicht op een stenen woestijn: een mooie gevel langs de voorkant (art nouveau op 6 meter van je neus) en een puzzel van lelijke achtergebouwtjes langs de achterkant. Om groen te zien moet je je ogen dichtdoen en dromen. Gelukkig zijn de wolken dichtbij en gratis. Een andere oplossing is samenwonen. Heb je geen partner dan kun je iets regelen met vrienden. Dan krijg je voor je tweemaal 325 euro elk een piepklein zolderkamertje met een ouderwets dakvenster en een serieus vochtprobleem (5 hoog) maar kan je wel uitblazen in een behoorlijke gemeenschappelijke living. Badkamer en keuken zijn functioneel en er is centrale verwarming. Ook hier geven de ramen uit op steen. Minder licht, meer (gemeenschappelijke) ruimte, weinig privacy.

Jonge volwassenen proberen zo goed en zo kwaad als het kan voet in huis te houden in Brussel. Ze zijn er geboren en getogen en houden van hun stad. Suggesties om Brussel te verlaten vallen niet in goede aarde. Ze zijn verknocht aan de hoofdstad en willen er graag hun leven leiden. Maar mooie buurten, groene plekjes, ruime en comfortabele appartementen zijn voor het legertje Europese ambtenaren, zakenlui en andere personen met een flink inkomen. Jonge Brusselaars moeten het stellen met schamele optrekjes in volksbuurten. Een jonge kennis probeerde het een tijdje in Schaarbeek. Zijn zuur verdiende centjes gingen op in kapotte voorruiten van zijn Fiëstaatje (12 jaar oud) tot hij het opgaf en terug naar zijn ouders trok. Is dat de oplossing? Is dat alles wat het Brusselse woonbeleid in petto heeft voor jonge volwassenen die willen wonen en werken in hun geboortestad? Wanneer wordt er eindelijk paal en perk gesteld aan de peperdure huurprijzen en de onredelijke verkoopprijzen van het vastgoed in Brussel? Ik vind het zo jammer dat jonge Brusselaars die van hun stad houden weggejaagd worden door de hoge prijzen of het anders moeten stellen met een marginaal comfort - om het zacht uit te drukken.

 

16:50 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

11-07-08

CAT SITTING

BLOG Pompon 

 

 

 

Pompon wordt 15 jaar. Ze belandde bij mij als een klein pelsen knuffeltje met schichtige ogen dat al een week in de dodencel zat bij de dierenarts. Ze was een vijftal weken daarvoor geboren. Niemand wou het zwart en witte poesje met de zijdezachte vacht. Niemand bezweek voor de witte vlekjes op haar snoet en borst. Niemand zag dat kleine roze en zwarte neusje en wou daar een zoentje op drukken. Gelukkig was er het zoontje van de dierenarts. Dat overtuigde zijn papa om het poesje een kans te geven. Maar het kaartje in de wachtzaal leverde geen kandidaten op. Na een week zat “Pompon”, zoals hij het poesje gedoopt had, nog steeds eenzaam in z’n kooi. Toen kwam het weekend en belandden mijn kids bij de dierenarts. Ze zagen het poesje, waren gewonnen en vertrouwden erop dat ze hun mama wel zouden kunnen overtuigen om Pompon een thuis te geven. Dat had ze een tijdje geleden ook al gedaan toen ze na een verjaardagsfeestje thuiskwamen met een tijgerkatje, Punaise. En dus werd Pompon uit haar kooitje gehaald en op de valreep gered van een spuitje.

Pompon bleek een aanhalig katje te zijn dat van intimiteit en knuffelen houdt maar erg bang is van een heleboel dingen. Onweer, bezoek, drukte… Pompon moet er niets van weten. De eerste jaren leefde ze in de schaduw van Punaise maar toen die jammer genoeg verdween veroverde Pompon op fluwelen voetjes mijn hart.

Waar ik ook ga of sta, Pompon is altijd in de buurt. Soms denk ik dat mijn schaduw twee spitse oren en snorharen heeft. ’s Morgens ligt ze voor de slaapkamerdeur te wachten tot ik wakker wordt. Na de douche lopen we samen naar beneden – vroeger was dat een gevaarlijke oefening maar met het ouder worden lukt het beter om zonder over haar te struikelen de trap af te lopen. Ontbijten doen we zusterlijk samen. Daarna gaan we werken. Pompon heeft haar zetel in mijn kantoor. Ze heeft dat zelf zo beslist. In het begin kregen we af en toe ruzie omdat ik ook wel eens in de zetel wou zitten, maar Pompon heeft gewonnen. We doen alles samen, eten, werken, ontspannen, TV-kijken…

Dat ik af en toe vertrek vindt ze niet erg. Maar o wee als ik mijn reistas bovenhaal en in de kasten begin te rommelen. Pompon wordt weer het schichtige, paniekerige poesje van weleer. Ze weet dat een reistas betekent dat ik verdwijn en dat haat ze. Haar meenemen op vakantie dan? Niet te doen. Pompon wordt gek in de auto en houdt al helemaal niet van nieuwigheden, een andere omgeving. Het gevolg is dat ze af en toe, met de vakantie, achterblijft. Ze haat het gewoon en laat me dat goed merken.

Meestal hebben we na mijn thuiskomst zo’n week ruzie. Daarna draait ze bij en worden we weer dikke maatjes. Ze vergeet dat ik haar ontrouw geweest ben… tot de volgende keer. En zo komt de vakantie alweer naderbij en ben ik de komende cat sitting aan het plannen. Idealiter komt een van de kids hier logeren, maar dat lukt niet altijd. Als Pompon het gezelschap van de kids heeft hebben we maar een paar dagen ruzie, dat scheelt…

 

15:45 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies |  Facebook |

10-07-08

WINTERIJS

BOOKS Winterijs 

 

 

 

 

 

 

 

Winterijs, Peter van Gestel (De fontein, 2004) Een verrassende ontdekking, dit Winterijs van Peter van Gestel. Een mooi verhaal van een naoorlogse vriendschap tussen twee jongetjes die veel verloren, maar vooral veel verwachten van het leven. Thomas verloor z’n moeder en wordt bevriend met een Joods jongetje. Heel even vindt hij een familie terug, maar dan komt de dooi en wordt alles anders. Dit is een boek van verlies en gemis maar tegelijkertijd van vriendschap en hoop. Van Gestel vertelt het verhaal met korte zinnen en vlotte dialogen. Hoe hij erin slaagt zoveel sfeer op te roepen is me een raadsel. Lees een zin en hij klinkt doodgewoon. Lees er een paar en je bent betoverd. Je voelt de koude, je voelt het verlangen, je voelt de vriendschap waaraan de hoofdpersonages zich even kunnen warmen. Het sobere, ingetogen taalgebruik is kristalzuiver en suggestief. Een pareltje. Waarom dit boek ingedeeld wordt bij de jeugdlitteratuur (10+) is mij een raadsel. Dat het de Gouden Griffel en de Nienke Van Hichtumprijs won is meer dan verdiend. Ik ga alvast op zoek naar nog meer moois van Peter van Gestel.

 

15:51 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: good reads |  Facebook |

09-07-08

SMIRT JIJ OOK?

BLOG Give a man a Lucky 

 

 

 

 

 

 

Bonding is aan de orde van de dag. Incentives en teambuildingactiviteiten moeten de sfeer op het werk verbeteren, de productiviteit verhogen, de teamspirit aanwakkeren en het samenhorigheidsgevoel binnen een bedrijf of groep van bedrijven ontwikkelen. Er worden soms grote budgetten uitgetrokken om dergelijke initiatieven concreet in te vullen. Pretparken worden afgehuurd, reizen ingelegd, originele activiteiten georganiseerd – dat allemaal om ervoor te zorgen dat teams, diensten, vestigingen elkaar beter leren kennen, meer inzicht krijgen in elkaars werk en vooral beter gaan samenwerken.

Op weg naar een brainstorming rond dit onderwerp valt het mij op dat voor veel bedrijven, winkels en zelfs hospitalen mensen van allerlei pluimage samentroepen op de stoep om te genieten van een sigaretje. Verbannen uit gebouwen en openbare ruimten, optornend tegen overdreven maatregelen (waarom moesten in godsnaam bestaande rooklokalen in bedrijven verdwijnen?), vinden zij elkaar terug voor een schuldig, gedeeld pleziertje. De sigaret is de grote eenmaker, de stimulans voor een gevoel van samenhorigheid, van wederzijds begrip. Er werd zelfs een term bedacht voor dit recente fenomeen: smirten, naar het Engelse smirting dat een samentrekking is van “smoking” en “flirting”. Misschien moet ik maar eens voorstellen om allemaal een sigaretje te gaan roken op de stoep, in weer en wind. Origineel, niet duur en ludiek… Voor alle duidelijkheid: ik ben niet-roker maar ik vind de diabolisering van tabak behoorlijk overdreven. Die zwart - witte doodsberichten op sigarettenpakjes zijn er voor mij echt over. En eerlijk gezegd vond ik tabakreclame dikwijls leuk (“Give a man a Lucky!”). Dat klassieke racewagens nu niet meer in de krant mogen met hun originele logo’s vind ik gewoon belachelijk. Sensibiliseren voor de gevaren van tabak (en van alcohol) lijkt mij een goed idee, maar zoals er nu met groot geschut tekeer gegaan wordt vind ik erover. We leven in principe toch in een vrij land! Misschien is de volgende stap een gele ster voor alle rokers…

 

18:06 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

08-07-08

ZIEKE BOMEN

BLOG cut tree 

 

 

 

Tien paar jaar geleden kocht ik een tuintje en terras met zicht op prachtige bomen. Het huis zelf was minder belangrijk dan dat rustgevende groen. Een groene oase, midden in de stad: ik had mijn plekje paradijs gevonden. Ik stond er niet echt bij stil dat de bomen zich in een park bevonden en dat ze wel eens konden verdwijnen. Tot mijn grote ongerustheid verschenen twee jaar geleden rode kruisen op de stammen van “mijn” bomen. De gemeente had beslist een tennisterrein aan te leggen op de plaats waar ze stonden. Een petitie van enkele buurtbewoners, een bezoek aan de gemeente en contacten met de bevoegde schepen konden het tij niet meer keren. “De bomen zijn ziek, ze moeten sowieso verdwijnen” vertelde de schepen zonder blikken of blozen. In een tijd waarin leugenaars op het hoogste niveau ongestraft hun gangen kunnen gaan, oorlogen kunnen ontketenen op valse voorwendsels en duizenden mensen de dood injagen zonder dat ze op het matje geroepen worden (Bush) is dit slechts een leugen met lokale impact. Maar toen de bomen met veel geraas geveld werden kon ik het niet nalaten foto’s de maken van de omgehakte stammen en ze naar de schepen te sturen. Geen enkele stam vertoonde tekenen van ziekte. Futiel bewijs van mijn gelijk. De schade was aangericht en - zoals mij groen verteld werd - ging het algemeen belang voor het belang van enkele omwoners. Inmiddels is het tennisterrein aangelegd, omringd door metershoog traliewerk. Nu  vliegen er geen vogels meer af en aan maar gele ballen. En mijn paradijsje is nu een kooi.  

11:03 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dailies |  Facebook |

07-07-08

REACHING FOR THE SKY

BLOG Reach for the sky 

 

 

 

If only I could fill my days

With thoughts like feathers

To keep me warm and light

With innocent acts of beauty

To make me feel tender and bright.

But my feet of bronze

Are anchored in cement.

Forever I reach for the sky

Longing to brace it in my arms

But fulfillment stays just out of reach

Playing hide and seek with my eyes.

12:37 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

04-07-08

LULLABY

Afraid of the dark 

 

 

 

Don't be afraid of the dark

The sun is just having a rest

Before shining another day.

The birds have sung their song

Everything quiets down

So you can hear the wind in the trees.

Shush, shush, listen to the night

Walking on silver shoes through the parc.

Magic lanterns shine in the dark

They promise you won't get lost

In dreams, scary though they may be.

And even if the hours stretch endlessly

Morning will find you all the better

For the stars will work their magic.

13:51 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo stories |  Facebook |

01-07-08

SUMMER IN THE CITY

BLOG B summer in the city 

 

 

 

The pavements are blooming.

BLOG B Desmecht 

 

 

 

Women are pretty and patient.

 BLOG B reading on sidewalk

 

 

 

 

A man reads on the sidewalk.

 BLOG B vespa black 

 

 

 

 

A Vespa! I need a Vespa!  

BLOG B Baseman 

 

 

 

 Mr. Baseman swings you back to the fifties... 

BLOG B Public 

 

 

 

... the public is attentive, though peculiar.

BLOG B happy rocker 

 

 

 

 

 

 

The happy rocker gets Little Suzy on her feet

BLOG B Rocka round the clock

 

 

 

 

 Let's rock around the clock!

BLOG B June 08 059 

 

 

 

Anything goes better when you stick out your tongue!

BLOG B vespa red 

 

 

 

A red Vespa makes me sing like Janis Joplin: "Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz... " Except I want a Vespa, a red one. That's a lot cheaper!  Surely God, that's a good bargain!

 

14:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo visits |  Facebook |

30-06-08

MEANT TO BE A HOUSE

BLOG Meant to be a house 

 

 

 

I was meant to be a house,

A home with windows and doors

To be filled with love and laughter

And some pain, to appreciate them more.

 

I remember little feet running

And music echoing between my walls

The smell of bread, freshly out of the oven

And the sounds of love behind closed doors.

 

But they all left me, abandonned me to a fate

Of abuse, destruction and rape

Leaving me barely the memory

Of a wall, a window and a door.

 

11:41 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

26-06-08

GERMAN CEMETERY IN NORMANDY

BLOG GERMAN cemetery 

 

 

 

BLOG German cemetery1 

 

 

 

BLOG zwei Deutsche Soldaten 

 

 

 

 

14:26 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: photo visits |  Facebook |

AMERICAN CEMETERY IN NORMANDY

BLOG AM CEM general

 

 

 

 

BLOG American cemetery1 

 

 

 

 

 

 

BLOG American cemetery2 

 

 

 

BLOG AM CEM rose

14:24 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: photo visits |  Facebook |

TEDDY

BLOG Teddy 

 

 

 

I brought you a rose this time,

Not just stories of the child you never knew,

Of the girl you loved and left

Unwillingly.

I think about the freckles on your nose,

Your lopsided grin,

And the fire in your eyes when you set out

To cross the ocean,

To bring freedom to the world.

You are forever young

Whilst time has caught up with me.

Soon the ocean which has kept us apart

Will vanish from my life.

Soon I will close my eyes

Hoping you will meet me at the other side

With a rose and a smile in your eyes.

14:06 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo stories |  Facebook |

20-06-08

DANS MET MIJ

BLOG bij3 

 

 

 

De tuinhaag gonst van de bijen. Ze zijn dol op de rode besjes die zij draagt. Ik bekijk hun donzige streepjes, vraag me af waar ze na hun bezoek naar toe trekken. Misschien wel naar de bijenkorf van een kennis, niet ver hier vandaan.

Ik las onlangs dat bijen elkaar vertellen waar een nieuwe nectarbron te vinden is aan de hand van een dansje. Een rondedans betekent dat de nectar dichtbij is. Voor een ver afgelegen bron gebruiken ze de waggeldans. De hoek die hun lichaam maakt geeft de richting aan; de duur en de snelheid bepalen de afstand. Karl von Frisch kreeg voor die ontdekking in 1940 de Nobelprijs.

Maar blijkbaar zag hij toch iets over het hoofd. Uit recent onderzoek blijkt namelijk dat (Europese en Aziatische) bijen die nooit met elkaar communiceerden er toch in slagen elkaars danstaal correct te interpreteren en dat ondanks het feit dat alle parameters (duur, snelheid, hoek) fundamenteel verschillen.

Ik vind dit fantastisch nieuws omdat het in één klap een heel ander licht gooit op een "wetenschappelijk feit". Ineens vervagen grenzen, veranderen perspectieven, stort het kaartenhuisje van onze rationele kennis in en moeten we terug naar af. Heerlijk!  

Welke Oosterse wijsgeer beweerde dat het begin van alle kennis is in te zien dat je niets weet?

 

15:08 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies |  Facebook |

19-06-08

DE MARS VAN DE MAMA'S

BLOG Friends 

 

 

 

Op 22 juni organiseren de mama's van Anderlecht een mars doorheen het geteisterde hart van mijn gemeente. Ze zijn de broeierige sfeer, de rellen beu. Ze willen weer met een gerust hart hun boodschappen kunnen doen, hun kinderen zonder schrik de metro laten nemen en zonder bijgedachten door het park lopen. Op steeds meer deuren en ramen verschijnen schamele A4-tjes om mama's op te roepen zondag op straat te komen voor rust en vrede in onze gemeente. Het is een spontaan initiatief, gelanceerd met weinig middelen en veel goodwill. Steeds meer mama's geloven erin, hangen op hun beurt een A4-tje uit. Het zijn even zoveel witte vredesvlaggetjes in een veelkleurige buurt.

Mijn gemeente is één grote smeltkroes van culturen en nationaliteiten. Volgens de statistieken van de dienst vreemdelingenzaken heeft 26% van de Anderelchtse bevolking een buitenlandse nationaliteit en zijn mijn buren afkomstig uit meer dan 150 verschillende landen wereldwijd. Marokko staat op kop (5998 inwoners van Anderlecht) gevolgd door Italië (3541), Spanje (2213), Frankrijk (1797) en Portugal (1661). Maar ook Nepal, Peru, Haïti, Togo, Iran, Syrië... zijn hier vertegenwoordigd. Wie door de Anderlechtse straten loopt maakt een wereldreis!

Na de rellen van afgelopen weken was het even slikken voor de verschillende gemeenschappen. Samenleven was ineens moeilijk, iedereen was op zijn hoede, argwaan vierde hoogtij. Vlaams Blok zogde meteen voor folders in alle brievenbussen om de xenofobie nog een beetje aan te wakkeren. Ik hoop dat mijn medeburgers niet in de val lopen. Dat ze eerder gaan voor het wat naieve initiatief van enkele mama's die met witte papiertjes het tij proberen te keren.

Witte papieren bootjes op de woelige rivier van het gemeenschapsleven...

13:13 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dailies |  Facebook |

17-06-08

PLUME

BLOG Plume 

 

 

 

Once I traded my name for a function

"Mama" they called me,

And "Plume", like the feathers of a bird

Then they flew away

And in the silence of their absence

Time crept in,

With sudden whiteness in my hair

Space as well,

Empty and broad.

The stillness when I now watch the waves

Tells me eternity is just a few breaths away.

14:25 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

13-06-08

PRINCE OF ROCKS

BLOG Prince of rocks 

 

 

 

I'm the prince of rocks

I reign over millions of subjects

Coming to life only for my eyes.

My ears are tuned to their sounds,

Only ringing when I'm willing

To listen to their tales.

They are my army,

My armour against the waves of time.

They stand at attention and wait

For me to read their inner minds.

11:13 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo stories |  Facebook |

12-06-08

LIEVEVROUWKE VAN DE KERVEL

BLOG Lievevrouwke van de kervel 

 

 

 

De lievevrouwkes hebben mijn huis ingepalmd. In de living, de eetkamer, de keuken, tot in mijn kantoor toe staan ze te spelen met hun kindje. Ik heb ze allemaal geadopteerd toen mijn moeke stierf. Ik kon ze niet achterlaten, ze hadden teveel meegemaakt.

Een keer bij mij thuis weigerden ze het om op een donkere plek vergeten te worden. Ze wilden licht en zon, gesprekjes en aanwezigheid. En zo heb ik hen een plaatsje gegeven in mijn leven. Vooral mijn lievevrouwke van de kervel is mijn vriendin geworden. Ze babbelt met me wanneer ik in de keuken bezig ben en zorgt ervoor dat de basilicum, koriander, peterselie, kervel... welig groeien.  Bij mijn moeke stond ze in de keuken, boven een ouderwetse pompbak. Er stond altijd een bloemetje en een kaarsje naast.

Om haar op haar gemak te stellen heb ik haar boven mijn spoelbak gezet en haar een kaarsje gegeven, gedragen door een bloemenmeisje. En voor het geval ik haar te lang vergeet is er een vogeltje dat voor haar zingt. Zo zijn we beste maatjes geworden. Ik betrap er mij zelfs op dat ik met haar begin te praten... net zoals mijn moeke deed.  

14:32 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

MIEKE CARICOL

BLOG Mieke Caricol 

 

 

 

 

 

 

BLOG Mieke Caricol winter 

 

 

 

Mieke Caricol is moe,

Mieke Caricol heeft zorgen

En toch werkt Mieke door,

winter en zomer,

gisteren, vandaag en morgen...

13:43 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo visits |  Facebook |

11-06-08

STRANDED

BLOG STRANDED 

 

 

 

I loved them all,

The sirens testing my meshes

When I languidly embraced the waters.

I let the currents play with my knots

Spreading like a blanket on an innocent cot.

Still and invisible I dreamed of light,

A silent force in shimmering water

Until they woke me, tugging at my seams,

Blindly trying to change their destiny.

I smiled gently, gathered them lovingly

And offered them, like a bunch of flowers

To rough hands, creviced by salt and sand.

But one of them was special,

She sang so gently to my heart

That I traded my life, my dreams

For a touch of her soul.

She smiled at me gently, gathered me lovingly

Shaped me to her image

And exiled me forever to the sand.

10:25 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

10-06-08

FRANCE DIMANCHE

BLOG France Dimanche 

 

 

 

 

 

Each day I stoop a little more

To better listen to the earth.

She promises to hold me,

To be my lover for evermore.

I like her tales of cycles

In which I play a part.

I walk the streets,

Invisible to lovers and families

So full of life

They pass me by without a glance.

But then the music starts to play

We all listen to the same tune

And for a few moments it is Sunday

And I'm a god in France...

 

 

14:01 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: photo stories |  Facebook |

09-06-08

MESMERIZED

BLOG Contemplation mer 

 

 

 

I set out to challenge the sea

Determined to build a fortress

She wouldn't be able to destroy

Fearless I approached the waterline

And looked my opponent straight into the eye.

She chuckled gently at my sight

Rolled her waves to let her colors

Match the clouds in the sky

Until I forgot the use of my spade

And was forever mesmerized.

 

13:35 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: photo stories |  Facebook |

27-05-08

TO DARK PLACES I WENT

BLOG arbre cassé 

 

 

 

 

 

 

To dark places I went,

Thinking I had no choice.

I cut my way through the forest

Hoping to find my way home.

Then lightning struck

And forced me to see

That it is not the destination that counts

But the path itself

And I realized

I was on the wrong one.

 

15:21 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

21-05-08

LA PORTEUSE D'EAU

potier 

 

 

 

La première fois que je t'ai vu, il y a bien longtemps,

tu étais potier dans un pays du soleil levant.

Tu étais asis devant ta maison,

tes mains travaillaient la glaise.

Moi j'étais une petite porteuse d'eau.

Tôt le matin je prenais ma cruche,

pour aller la remplir non loin de ta maison.

Je ne te regardais pas, ou à peine

j'étais promise à un riche marchand

à qui mon père devait beaucoup d'argent.

Mes yeux caressaient juste tes vases

et parfois, par inadvertance, tes mains

le temps d'un battement de cils.

 

Je ne sais comment, ni après combien de temps

nos regards se sont croisés.

Est-ce le jour où ta main a hésité,

quand le bruit de mes pas s'est un instant arrêté

juste un petit peu, pour mieux regarder?

Tu m'as souri, un instant, une éternité

puis tu as continué à travailler.

J'ai passé mon chemin, me demandant ce qui s'était passé.

Avais-je rêvé? Est-ce que nos âmes s'étaient touchées?

Depuis ce jour-là, je trouvais toujours ton sourire sur mon chemin.

Et moi, tremblante, j'essayais de ne plus voir tes mains.

C'était devenu indécent d'apercevoir parfois

un bout de peau nu, sans la glaise.

 

Et puis un jour, je suis venue pour la dernière fois.

Il faisait un soleil de plomb, mes joues étaient salées

mes yeux étaient secs d'avoir trop pleuré.

Une dernière fois ma cruche s'est remplie,

une dernière fois tu m'as souri.

"Donne-moi un peu d'eau, belle enfant" tu m'as dit

Tu t'es lavé les mains,

un gobelet tu m'as tendu

et entre tes doigts, une pièce est apparue.

Ma main a oublié le geste qui lui était familier

ma cruche a glissée, en mille morceaux elle s'est brisée

emportant sans son élan le vase que tu travaillais.

Que fais-tu? as-tu crié,

mais le malheur avait déjà frappé.

Ma cruche et ton vase étaient à jamais mélangés.

 

Je me suis enfui en pleurant,

vers la maison ou m'attendait le marchand.

Je suis devenue son épouse, une pièce rare de sa collection

je vivais parmi des étoffes d'orient, des épices des indes

des objets rares venus de pays lointains.

Il me couvrait de bijoux et de grâces

mais jamais il n'a pu effacer l'image

de ta main tendue, de ton sourire

ni de tes mots logés à jamais dans mon souvenir.

 

On ne s'est jamais revu dans cette vie là.

Moi je voyageais, caché sous mes voiles

à dos de chameau, à bord de bateaux.

Pourtant, je sais que tu as essayé de recoller ton vase

cette cruche brisée, sans jamais y arriver.

C'est que dans ma vie suivante, je t'ai à nouveau rencontré.

Je t'ai reconnu à ta main, à ton sourire

bien que là tu étais barde, et moi la belle d'un sire.

 

C'est vrai que nous avons déjà vécu beaucoup de vies

sans échanger plus que quelques mots, quelques sourires.

Certains diraient que c'est un triste destin,

qu'il faut plus dans une vie qu'un sourire et une main

mais peut-être faut-il se contenter de ce sort.

N'est-ce pas pour ça qu'on vit toutes ces vies?

N'est-ce pas pour ça, qu'à chaque fois on se sourit?

 

 

15:38 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: petites histoires |  Facebook |

20-05-08

HANSL & GRETL

Banc 

 

 

 

Viens, assieds-toi un instant.

Laisse couler le temps,

laisse les mots se transformer

en gazouillis d'oiseaux.

Ton corps se remplira de soleil

filtré à travers les feuilles

et quand le vent aura lissé ton front

nous repartirons

ne cherchant plus les miettes

pour retourner à la maison.

 

 

16:05 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: petites histoires |  Facebook |

19-05-08

THE LOVE OF STONES

BLOG Dove 

 

 

 

 

 

 

It's not that I lack strength,

I know the weight of stones

Carved to fit my shoulders

I bend my knees

To shore them with my life.

I just turn my head

To see a bit of blue

And sometimes feel the water

Gently cascading along my eyes.

Yet when the dove comes by

To rest in the hollow of my arm

I dream of letting go

And spreading wings I didn't grow.

16:25 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories |  Facebook |

16-05-08

A DAY AT THE RACES

Spa Michael SchumacherSpa spectators

 

 

 

 

Spa cowgirlSpa fully equipped 

 

 

 

Spa Les Combes

Spa poubelle 

 

 

 

Spa helmetSpa trees

 

 

 

 

 

 

 

Spa circuit Spa kid & scooter 

 

 

  

 

 

14:59 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: photo visits |  Facebook |

HELP!

Spa HelpHet was even sukkelen om mijn blog weer aan de praat te krijgen. Na een update van mijn PC kreeg ik geen toegang meer tot de editor van het blogprogramma. Gelukkig is het probleem nu opgelost (thanks Stefan!).

 

14:02 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dailies |  Facebook |