11-03-10

MY BABYLOU

My babylou

MY BABYLOU VERTROK VOOR 3 WEKEN NAAR DE ANDERE KANT VAN DE WERELD. HET AVONTUUR LOKTE.

 My babylou2

 ZE BOEKTE EEN VLIEGTUIGTICKET, STOPTE WAT KLEREN IN EEN RUGZAK, EN WEG WAS ZE.

My babylou3

NU REIST ZE DOOR EEN TROPISCH LAND, ZONDER VASTE STEK. GENIET ERVAN BABYLOU EN KOM DAN VLUG TERUG NAAR MIJ, BOORDEVOL VERHALEN OVER DE WIJDE WERELD DIE JE ALWEER EEN BEETJE MEER VERKENDE.  

 

09:58 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: family affairs |  Facebook |

08-10-09

UNCLE SATCHMO'S LULLABY

Uncle Satchmo

Soms is mijn overleden broer plots heel dicht bij mij. Dan luister ik nietsvermoedend naar een muziekje en luistert hij ineens met me mee. Al mijn herinneringen aan hem zijn dan ook doorspekt met muziek. Jacques Brel, Georges Brassens, Jim Reeves en Jo Erens losten elkaar af op zijn gitaar. Als tiener en jong volwassene deed hij regelmatig mee aan “crochetwedstrijden”. Ik was 9 jaar jonger dan hem en nam mij vast voor om als ik groot was ook te gaan zingen! Maar uiteindelijk moest ik niet lang wachten op een optreden. Ter gelegenheid van de kasteelfeesten van Westerlo en de daarmee gepaard gaande “crochet” besloot mijn broer een liedje van Louis Armstrong te zingen. Hij leerde me Uncle Satchmo’s lullaby en voor ik het wist stond ik in de schoenen van Gabrielle Onkel, het Duitse meisje dat in La Paloma zo’n mooi duet vormde met Louis. Het resultaat is me niet bijgebleven – goed of slecht ik zou het niet weten. Wat ik me wel herinner is dat samen zingen met mijn broer, dat elkaar volgen en begeleiden, elkaar aanvoelen en aanvullen, samen iets moois maken en het laten weg fladderen zonder ons te bekommeren om de gevolgen. Zo zing ik vandaag nog eens dat liedje voor hem. Ik weet dat hij meezingt...

 Lulalulalu, lulalulalai, Uncle Satchmo’s lullaby 

Ich sag gute Nacht

And I say goodnight

Schon leuchtet ein Stern

Yes I see the light

Die Sonne geht schlaffen,

Der Tag ist vorbei

When Uncle Satchmo sings his lullaby

 

Ich traume von dir

And I dream of you

Bleib immer mein grosser Freund

Yes I do

Die Sonne geht schlaffen

Der Tag is vorbei

When uncle Satchmo sings his lullaby.

Lulalulalu, lulalulala, Uncle Satchmo’s lullaby...

 

10:50 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

11-08-09

ROZEN IN DE REGEN

kerkje2

DAG VAKE, IK KOM NOG EENS BIJ JE LANGS

DEZE KEER VOND IK JE TERUG IN EEN HEEL VER LAND.

IK WANDELDE LANGS EEN KERKJE, EN PLOTS KWAM IK JE TEGEN

IN WAT ROZENBLAADJES, DIE HEERLIJK GEURDEN IN DE REGEN.

ZE WAREN AFGEWAAID, VERSTROOID DOOR DE WIND

ALS OM TE ZEGGEN, KIJK ZO GAAT HET LEVEN KIND.

 

IK SLOOT MIJN OGEN, EN DAAR WAS JE, VLAK BIJ MIJ

JE HAD EEN MOOI BOEKETJE ROZEN BIJ

ZE KWAMEN UIT JE TUIN DIE AL LANG VERDWEEN

EN DIE NU LEEFT, OVERAL OM MIJ HEEN.

WAAR IK OOK GA KOM IK JOU TEGEN

DANKZIJ ROZEN, BOERENROOSJES IN DE REGEN.

16:58 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs, gedichtjes, photo stories |  Facebook |

04-05-09

I SURE GOT THE BLUES

1mai17

 

I’ve got the blues,

The blues sure got me.

 

I went to the seaside,

Wanted to fill my heart with light

But instead I got poisoned

Your arrows hit me right.

I’m wounded by your hooks

They fill my mouth with blood.

You laughed a lot,

Smiled a thousand smiles

But the jokes were on me

And your smiles insincere,

Destined to show my man

Your goodwill and my disgrace.

 

Yeah I sure got the blues,

The blues sure got me

 

14:43 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: photo stories, family affairs |  Facebook |

30-04-09

PREMIER AMOUR

Claude N

 

Comme nous nous aimions maladroitement,

Nous ressemblions à de jeunes lions,

Enfermés dans une cage de verre.

Nos mouvements brusques, inexpérimentés

Cassaient irrémédiablement des choses

Auxquelles nous tenions.

Et quand nous étions las de nous blesser

Aux morceaux de nos rêves brisés,

Nous ne savions plus à qui nous en prendre.

A l’autre, à soi-même, à notre fragilité,

A tous nos faux espoirs, à cet amour brisé ?

La douleur était là,

Fidèle compagnon de notre impuissance à réparer les dégâts.

16:01 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: family affairs |  Facebook |

29-04-09

KAATJE

Kaatje

Daar gaan wij, Kaatje,

Jij mijn prinsesje,

Vol vertrouwen aan mijn hand.

Je broertje is op komst,

We praten erover

Beloven elkaar plezier.

We stappen vol vertrouwen naar de toekomst

We wandelen weg van je papa

Niet wetend dat hij een paar jaar later hetzelfde zal doen.

Wij keren straks terug naar hem,

Na ons bezoekje aan de boer.

Maar hij zal weggaan, zonder omkijken,

En jou, je broertje en mij vergeten.

 

11:44 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: family affairs, dailies |  Facebook |

06-04-09

PALMENZONDAG

Palmenzondag 2

 Palmenzondag 1

 Palmenzondag 3

 Palmenzondag 5

 

De eerste zondag van elke maand heb ik afspraak met mijn zusjes en broer. Dan wordt er in ons geboortedorp een mis opgedragen aan mijn vader, moeder en broer. De mis is geen verplichting. Als iemand liever een ommetje doet kan dat gerust. Maar ik denk er niet aan om dat te doen. Ik houd van deze kerk, haar sfeer, het gezang van het mannenkoor. Ik vind een stukje van mezelf terug wanneer ik in de bank schuif en me mee laat drijven op herinneringen. Het is een beetje thuiskomen en de tijd nemen om nog eens even bij te babbelen met moeke, va en Jan.

Deze keer is het palmenzondag. De mooi versierde kerk stroomt vol. Behalve de traditionele grijze hoofden, zijn er nu ook een aantal jongeren: de scouts van Brussel (!). Na de wijding van de palmtakjes worden ze uitgedeeld door twee priesters. Ik ben blij met dat palmtakje, het eerste in lange jaren. Ik weet meteen waar het straks terecht zal komen. Bij moeke’s porseleinen lievevrouwke in mijn bureau. Het zal mij een jaar lang beschermen, zeker weten.

Na de mis wandel ik met mijn zusjes over het kerkhof. Viooltjes krijgen water, modderspatten worden van marmer gevaagd. We groeten ze een voor een: va, moeke, Jan. De ooms en tantes, buren en kennissen liggen om hen heen. Ik ken steeds meer mensen op dit kerkhof. Steeds meer namen uit mijn jeugd die ineens weer tot leven komen. Hoe ironisch dat dit moet gebeuren op een kerkhof.

In de schaduw van het kasteel, langs de Nete eten we daarna een hapje. De zon schijnt, we zijn blij met elkaar, met deze mooie dag...

14:19 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

09-03-09

BEZOEKJE

bezoekje1 

Dag moeke, ik ben nog eens op bezoek gekomen. Ik liep door de straten waar jij indertijd wandelde met va. De deur van dat grote huis dat jij zo goed kent stond open.

bezoekje

Het licht speelde door de ramen, bracht het beton aan het zingen. Overal schitterden kleuren om me heen. Vooral blauw, het blauw van je ogen.

bezoekje3

 Ik koos een blauw kaarsje voor je uit en schonk het aan je vriendin. Ik heb haar gevraagd je eens heel goed te omhelzen, en je te zeggen dat ik van je hou. 

bezoekje 4

Ik weet zeker dat ze even knikte, of misschien was het de rook van mijn kaarsje die bescheiden naar boven krinkelde, misschien wel tot bij jou.

bezoekje2

Ik liep langs de kruisen weer naar buiten. Het was net of jij met me meeliep. En toen ik even later een zakdoekje uit mijn jaszak opviste rook ik heel eventjes wat eau de cologne. Toen wist ik zeker dat jij bij me was...

 

15:00 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: family affairs |  Facebook |

26-02-09

DROMEN

Jan & Hans

Vannacht wandelde ik in mijn droom met mijn broer. We praatten over kunst en muziek, net zoals voorheen. Achter ons liepen onze zussen en broer. Allemaal trokken we naar een onbekend huis, waar vake en moeke op ons wachtten. Ik zag dat mijn broer dorstig was en moe. Ik haalde een flesje water uit mijn rugzak en schonk het hem. Toen stapten we vreedzaam verder. Het was een heerlijke, berustende droom ook al dacht ik bij het ontwaken meteen dat we allemaal op weg zijn naar moeke en vake, naar de dood...

 

08:48 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

20-11-08

ZES STOELEN OP EEN RIJ

moeke 

 

 

 

 

 

 

Ze zijn afgeleefd, de 6 eiken stoelen met hun grauwe zitvlak dat tevergeefs probeert te herinneren aan groen en beige. Jarenlang stonden ze rond de tafel van mijn ouders. Iedereen die ooit belangrijk was in mijn leven heeft er op gezeten. Ze hebben iets mysterieus, iets wat mij in hun ban houdt. In een opwelling nam ik ze mee toen moeke’s huis leeggemaakt moest worden. Ik wist er eigenlijk geen blijf mee en zette ze voorlopig in de inkomhal van mijn huis. Daar staan ze nog steeds, ingetogen op een rij. In het begin kreeg ik wel eens opmerkingen over hun versleten uitzicht, hun wachtzaaleffect. Maar ondertussen is iedereen eraan gewend dat ze daar wat wezenloos staan. Soms, als er veel bezoek is, mogen ze eventjes mee naar boven. Dan zit ik heel bewust op de stoel van moeke, of is het die van va of Jan? Dan flikkert er iets door me heen, net alsof ik mijn leven eventjes door hun ogen bekijk. Soms is het net of ze er dan heel even bij zijn.

Om de een of andere reden krijg ik het niet over mijn hart om die stoelen op te knappen, ze te voorzien van een fleurig zitje in de kleuren van mijn huis. Nee, ze blijven zoals ze zijn, afgeleefd, kwakkelig, vermoeid.  Ze hebben hun vaste plek verloren en wachten nu lijdzaam op hun  lot. Wat wordt het? Mij moet je het niet vragen. Ik ben in hun ban en weet alleen dat ze niet weg mogen.

 

16:08 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

16-10-08

KORENVELD

Korenveld 

 

 

 

Soms loop ik met mijn vader langs het korenveld, naar de dennenbossen die achter ons huis liggen. Ik ben tien, blij dat ik even met hem mag wandelen. We praten niet veel. Mijn vader is een man van weinig woorden. Als ik te druk doe wordt hij ongeduldig. Hij houdt van stilte. Ik zwijg dus, denk zorgvuldig na over elk woord waarmee ik een brugje bouw tussen hem en mij. Af en toe wijst hij iets aan. Een bloem. Een vogel. Een spoor in het zand. Voor ons uit loopt Lerry, de hond waarvoor geen plaats meer was bij de buren. In gedachten vertel ik honderduit, stel ik duizend vragen. maar in de werkelijkheid lopen we zwijgend naast elkaar. We raken elkaar nooit aan. Lang geleden schoof ik mijn hand in de zijne en schudde hij ze geschrokken los. Daarna liepen we verder, hij met z'n handen veilig op z'n rug en ik met een brandend gevoel waarvan ik de naam nog moest leren. Ik ken sindsdien de regels. Samen wandelen, samen genieten, samen zwijgen. En straks, voor het slapengaan, krijg ik een kruisje op mijn voorhoofd. Dat moet volstaan.

Jaren later sta ik aan zijn doodsbed. Ik zie zijn ontspannen gezicht, zo vredig als toen ik met hem langs het koren liep. Ik kus hem geen vaarwel. Ik teken heel voorzichtig een kruisje op zijn voorhoofd. Ik weet dat dat volstaat.  

 

15:08 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

22-09-08

OMERTA

BLOG omerta 

 

 

 

“Dat is iets raar hoor, oud worden...” Ze zegt het half verwonderd, kijkt mij met haar felblauwe ogen vragend aan. Ze verwacht iets van me. Hoopt op iets wat de pijnlijke verrassing voor haar kan verzachten. Maar ik antwoord lakoniek: “Het is dat of jong sterven!” Ze klapt dicht. Daarop kan ze niets antwoorden. Ze schenkt dan nog maar een kopje koffie in en we drinken het samen op, zwijgend, elk verzonken in z’n gedachten.

 

Na al die tijd hoor ik weer haar stem, zie ik weer haar verwonderde ogen. Kinderogen die nog altijd niet kunnen geloven dat ze geen jong meisje, geen jonge vrouw meer is. Het is mij een raadsel hoe moeke zo oud kon worden en toch nog zo vol vertrouwen, ongeschonden aan de laatste etappe van haar leven kon beginnen.

 

Het erge is dat dat vertrouwen zo beschaamd werd. Dat ze op zes pijnlijke maanden tijd moest leren dat alle deuren voor haar dicht bleven, dat alle lippen stijf op elkaar geknepen bleven. Dat ze alleen afscheid moest nemen van haar leven en de dood in de ogen zien.

 

Al die tijd was ze omringd door haar kinderen. Maar geen een verbrak de omerta. Er werd gepraat, gesust, omzeild, maar over de echt belangrijke dingen werd in alle talen gezwegen. En zo kon ze niet weten waarom de zoon die altijd voor haar zorgde zijn deur niet opende toen ze het eindelijk nodig had. Ze is eraan gestorven. Hij ook, drie maanden later. Het dilemma dat hem al die tijd in een wurggreep hield brak zijn hart. Letterlijk.

 

Zo vonden ze elkaar terug op het kerkhof. En wij, de vijf zwijgers, kunnen alleen nog af en toe een bloemetje op hun graf zetten. Met spijt en tranen in de ogen.    

 

10:59 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs |  Facebook |

27-08-08

SAD LISA

BLOG Sad Lisa 

 

 

 

Lisa left and won't come back.

She shut her eyes on white walls

Bitterly reminding her of better times.

She closed her nose on the smell of detergent

Drifting in from empty corridors

And unable to mask the odors of decay.

She shut her ears for meaningless words

Of harrassed personnel with no time to spare.

Only the touch of a hand kept her near

The trembling caress of a child

Unprepared to let her go.

Then Lisa sighed

And left her tears

For someone else to cry.

10:16 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: photo stories, family affairs |  Facebook |

13-08-08

EXTREME MAKE-OVER

IMG_5247

 

 

 

 

Tot voor kort zag mijn geboortehuis er zo uit. Met z’n spitse fantasiegevel, hoekjes en kantjes was het de freule van de straat. Achter de drie raampjes op de 1e verdieping werd ik geboren. Wellicht verklaart dat waarom “thuis” voor mij nog steeds dat huis betekent, ook al woon ik al lang in Brussel.

Moeke was verknocht aan haar huis. Ze genoot van de grote tuin achteraan, inclusief het ruime terras omzoomd met seringen, gouden regen, forsythia, rozelaars, meiklokjes… al naargelang het seizoen. Haar eigen paradijsje waar het altijd heerlijk uitblazen was, bij een kopje koffie met huisgemaakt gebak.

Toen moeke stierf werd het huis voor een peulschil verkocht aan een jong koppeltje. Ze hadden grootse plannen om het huis te voorzien van alle comfort. Ik was blij dat het huis in goede handen terechtkwam.

Helaas veranderden de plannen drastisch. Het koppeltje ging uit elkaar en na een maandenlange verloedering kwam de bulldozer op de proppen: het huis werd gelijkgemaakt met de grond.  

Tot dan toe maakte ik regelmatig ommetjes van 80km om nog eens langs het huis te rijden en me eventjes te warmen aan het verleden.  Nu rijd ik liefst om als ik in de buurt ben om het gapende gat NIET te zien.

De hele straat heeft inmiddels een facelift ondergaan. De velden en weiden aan de overkant werden verkaveld en worden nu bebouwd met moderne bunkers. Van de wandelweg langs de Nete, vanwaar ik de oorspronkelijke foto maakte, zie je nu alleen nog een grijze, stenen woestijn.

En moeke's huis, mijn thuis is niet meer...

BLOG My roomTEST 

 

14:10 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

18-07-08

BON APPETIT MADAME

BLOG Lisa 

 

 

 

 

 

 

Een jong zwartje met een dienblad komt de kamer binnen. Ze zet het met zwier op de tafel en vertrekt.  “Bon appétit, madame!” Het zal Lisa niet smaken. Ze kan niet meer slikken, de krop in haar keel is te groot. De afgelopen maanden gebeurde er teveel, veel meer dan ze aankan. De mooie, sterke vrouw van weleer is een schim geworden met een bleek, perzikzacht velletje. Haar ogen, eens felblauw, zijn nu meren waarover permanent een laagje mist hangt. Lisa’s gezicht vertoont amper rimpels, alsof het leven haar lange jaren gespaard heeft. En toch: ze werd geboren in de eerste wereldoorlog, was een jonge moeder in de tweede wereldoorlog, ze verloor haar man… Maar Lisa is altijd een sterke vrouw geweest. Als kind, jonge vrouw was ik onder de indruk van die keurige dame die nooit bij de pakken bleef zitten. Ze leidde haar leven met vaste hand, zag met haar scherpe verstand meteen de kern van de zaak en wikkelde nergens doekjes om. Het zorgde wel eens voor conflicten met mijn moeder, een zachte, gevoelige vrouw die alles door de bril van haar emoties zag. Maar Lisa was dan ook een zakenvrouw die met verve haar winkel in het Brusselse uitbouwde tot een florissante kruidenierszaak. Zelfs in moeilijke momenten, toen ze op hoge leeftijd haar lievelingsbroer, mijn vader, moest begraven was ze een rots in de branding. Lisa was een diamant, een fonkelende, door het leven geslepen steen die onvergankelijk leek. Tot ze haar zoon moest begraven. Tot ze op de dag van diens begrafenis ook haar kleinzoon verloor in een tragisch ongeval. Ze ging door de knieën, letterlijk, en belandde in het ziekenhuis. Haar botten heelden na een tijdje, maar haar hart was gebroken. Tot overmaat van ramp moest ze van de ene op de andere dag haar vertrouwde omgeving missen: Lisa had hulp nodig en belandde in een rusthuis. Het is daar dat ik haar terugzie, de bleke schaduw van zichzelf. Lisa weent, Lisa kan de troosteloze meren in haar hart niet meer de baas. Wanneer ik mijn meter in mijn armen sluit voel ik dat ze gemaakt is van tranen en dat er geen tijd genoeg meer is om die allemaal in dit leven te wenen…  

09:03 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

30-06-08

SCHUIFJE OPEN, SCHUIFJE DICHT

Jan hoed 

Schuifje open, Jantje lacht me toe

Gekke hoed, bruingebrande snoet

Die het verdriet in z'n ogen tegenspreken

 

Schuifje dicht, doosje open

Jantje's schreef een schijfje vol met woorden

Schijfje vol muziek om bij te dromen

 

Doosje dicht, schuifje open

Jantje lokt me mee

Op de tonen van een melodie of twee

 

Schuifje open, doosje dicht

Jantje moet weer weg

Zo kan ik niet werken, zo krijg ik teveel verdriet

 

Doosje dicht, schuifje dicht

Dag Jantje, het ga je goed

Draag je daarboven ook die gekke hoed?

 

14:45 Gepost door Paule | Permalink | Commentaren (1) | Tags: family affairs, dailies |  Facebook |

12-06-08

LIEVEVROUWKE VAN DE KERVEL

BLOG Lievevrouwke van de kervel 

 

 

 

De lievevrouwkes hebben mijn huis ingepalmd. In de living, de eetkamer, de keuken, tot in mijn kantoor toe staan ze te spelen met hun kindje. Ik heb ze allemaal geadopteerd toen mijn moeke stierf. Ik kon ze niet achterlaten, ze hadden teveel meegemaakt.

Een keer bij mij thuis weigerden ze het om op een donkere plek vergeten te worden. Ze wilden licht en zon, gesprekjes en aanwezigheid. En zo heb ik hen een plaatsje gegeven in mijn leven. Vooral mijn lievevrouwke van de kervel is mijn vriendin geworden. Ze babbelt met me wanneer ik in de keuken bezig ben en zorgt ervoor dat de basilicum, koriander, peterselie, kervel... welig groeien.  Bij mijn moeke stond ze in de keuken, boven een ouderwetse pompbak. Er stond altijd een bloemetje en een kaarsje naast.

Om haar op haar gemak te stellen heb ik haar boven mijn spoelbak gezet en haar een kaarsje gegeven, gedragen door een bloemenmeisje. En voor het geval ik haar te lang vergeet is er een vogeltje dat voor haar zingt. Zo zijn we beste maatjes geworden. Ik betrap er mij zelfs op dat ik met haar begin te praten... net zoals mijn moeke deed.  

14:32 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dailies, family affairs |  Facebook |

08-05-08

MUZIEKJE

Jan 

 

 

 

 

 

 

 Mijn broer is een muziekje.

Hij lokt me weg van mijn werk met arpeggio's,

verschalkt me met andante's,

vertelt met largo's dat alles voorbij gaat.

Doorheen de akkoorden hoor ik z'n stem

die vertelt van toen we nog door de bossen renden

en lachten omdat er na de regen altijd zon kwam.

Maar dan doet de cello al z'n snaren klagen

en is er weer die angst in z'n ogen,

het verdriet om alles wat niet kon.

Dan sterft hij weer duizend doden

en mis ik hem als nooit tevoren.

15:06 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: family affairs, gedichtjes |  Facebook |

16-04-08

EENZAME FIETSER

BLOG Fietser

 

 

 

 

Time and again I fall behind my father.

No matter how hard I try to keep up,

The distance grows.

When he reaches the bridge

He slows down.

With one hand on the railing,

His feet firmly on the pedals,

He waits for me.

The distance shrinks while

The wind breathes in my hair

Like he must have done long ago.

But just before I reach him,

He takes off again 

The distance grows once more

And my father becomes a back again.

17:21 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs, dailies |  Facebook |

15-04-08

RODE KUSSEN

BLOG rode kussen

 

 

 

 

Ik gaf haar rode kussen in een vaas,

Om na het afscheid nog even bij haar te zijn.

Een warme adem op haar kille huid, perkament 

Waarop de jaren hun geschiedenis schreven

Met lange halen - diepe groeven

Om het geleden leed vooral niet te vergeten.

15:02 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: family affairs, dailies, gedichtjes |  Facebook |

14-04-08

Ghost of her smile

BLOG Horse in the mist

 

 

 

 

 

 

 

I lost her long ago,

So long that hours melted into days

And days became pebbles

On a path leading nowhere.

I lost her scent,

The softness of her hand,

The sadness of her eyes,

Wary of too many lies.

Time blended in a misty wall

Of absence and sorrow,

Fencing me in on the wrong side of life.

I am but a phantom waiting for nothing,

The ghost of her smile...

16:21 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: family affairs, photo stories |  Facebook |