29-09-09

BRUISEND BRUSSEL

Renan Luce6

 

Brussel heeft altijd aangename verrassingen in petto voor wie op wandel gaat. Deze keer lokt vrolijke, pittige muziek mij naar de Grote Markt.

Renan Luce 

 

Daar beland ik op een heuse filmset, met reusachtige camera's die het podium langs alle kanten filmen.

Renan Luce4 

 

Op het podium zelf: Renan Luce, een frisse verschijning in de wereld van het Franse chanson, die doet denken aan Renaud en Bénabar.

Renan Luce5

 

Hij zingt een aantal liedjes uit zijn nieuwe CD, onder andere "On n'est pas à une bêtise près"
dat gebruikt wordt in de film van het heerlijk ondeugende en zo herkenbare "Le petit Nicolas".

Renan Luce2

Ik krijg ook "La fille de la bande" cadeau. Maar waar ik echt op zit te wachten is "Je suis une feuille" - minder vrolijk maar heel poëtisch. Ik ben gek op dat liedje, waarvan hierna de tekst :

Aurais-je imaginé que je me trouverais la

Une mine de stylo plantée sur ma peau ?

Les yeux de mon bourreau ne me quittent pas

Ma blancheur lui fait peur, je sais qu’il cherche ses mots.

Je suis une feuille blanche, je ne demandais rien

Qu’à rester sur mon arbre et attendre la fin.

Moi j’aimais le vent se perdre dans les feuilles

Le murmure de la sève qui me donnait la vie

Moi j’aimais la hauteur que j’avais sur les choses

Je n’ai vu arriver la lame qui m’a trahie.

Si au moins je servais de papier officiel

Pour signer des traités et protéger les faibles

Ou être dans les mains d’un poète

Qui me jetterais ses vers comme on cherche un ami.

J’aurais pu être pressé sur le cœur d’un enfant

Écoutant dans mes lignes la voix de son amour.

Ou être le pliage d’un gamin de huit ans

Et voler dans les airs sous les rires des enfants

Ou être dans les pages d’un livre d’histoire

Qui dit que le chemin est encore tellement long.

Mais voilà que je sens que la plume me frôle

Et les lettres se forment comme l’encre tourbillonne

Je n’ai jamais vu plus lourd que le poids de ses mots

C’est la misère d’un homme que je sens sur mon dos

Il dit ‘je veux finir d’avec ma vie’

Pardonne-moi mon amour mais je m’arrête ici

Ce n’est pas de ta faute si je baisse les bras

Mais j’ai perdu ma chance de gagner ici-bas.

Et moi c’était mon rôle de porter tous ces mots

Et les larmes d’une femme tomberont sur moi bientôt.

J’airais pu être pressée sur le cœur d’un enfant

Écoutant dans mes lignes la voix de son amour

Ou être le pliage d’un gamin de huit ans

Et voler dans les airs sous les rires des enfants

Mais je tourne la page d’une triste histoire

Qui dit que le chemin n’était pas tellement long

Pas tellement long…


Renan Luce1

 

Wie nog meer moois wil horen kan zijn 1e CD uit 2006 "Repenti" beluisteren of "Le clan des miros" - z'ijn tweede CD die over een paar dagen in de rekken ligt.

 

 

 

 

 

11:49 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: music |  Facebook |

06-11-08

OREN LAVIE - THE OPPOSITE SIDE OF THE SEA

Oren Lavie 

 

 

 

 

Een prachtige ontdekking: de eerste CD van Oren Lavie, The opposite side of the sea. Toegegeven, ik kende hem niet, ook al is hij blijkbaar een jonge, succesvolle toneelschrijver. En ook toegegeven dat ik eerst en vooral aangetrokken werd door de prachtige foto's van het hoesje en het inlegboekje van zijn CD. Een paar titels en versregels later was ik verkocht. Oren Lavie ging mee naar huis. Gelukkig! Nu geniet ik met volle teugen van zijn elf dromerige songs, ingehouden gezongen met een wat mysterieuze stem die bij momenten in je oor lijkt te fluisteren. Hij deed er meer dan drie jaar over om zijn songs te schrijven en te producen, maar het resultaat is meer dan de moeite waard. In de lijn van zijn voorbeelden Leonard Cohen, Tom Waits en Jacques Brel slaagt hij erin je met een paar woorden, een paar intonaties en akkoorden mee te nemen naar zijn eigen wereld. Daar kom je onder andere "The man who isn't there" tegen. Zo mooi! Het begint zo: "Look at the sky, it belonged to a guy that I know and I thought I forgot long ago..." Pure poëzie. I love it!

10:11 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: music |  Facebook |

29-08-08

LONELY DRIFTER KAREN

KAREN 

 

 

 

Soms beland je onverwacht in een sprookjeswareld waarin alles kan. Mij overkomt het wanneer ik nietsvermoedend langs een rek met nieuwe CD's loop. "Psst!" doet een blondje met een gekke hoed. Ze belooft doodleuk dat het gras kan zingen. Hoe ze het juist doet weet ik niet, maar even later steekt haar volstrekt onbekende schijfje in mijn CD-speler. Tanja Frinta verklaart van meet af aan "This world is crazy", waarschijnlijk om mij gerust te stellen over mijn impulsaankoop. Daarna pakt ze mij op de vreemdste tonen mee naar Casablanca en laat ze me kennismaken met Professor Dragon en vooral met Gisele. Ik maak de reis van melancholie naar uitbundigheid zonder goed te weten waar het ene begint en het andere eindigt. De poëtische teksten en de verrassende instrumenten (koekoeksklokken en koebellen mogen ook mee op de plaat) roepen beelden op van lang vergeten heerlijkheden. Ze lachen, plagen, beloven, betoveren in een wereld waarin alles op de juiste plaats zit, ook verdriet en melancholie. Niet te verwonderen dat "The angels sigh" bij zoveel originele frisheid. En zoals dat past in sprookjes zorgt nummer 13 voor het hoogtepunt: het gras gaat echt zingen, niet alleen in het Engels maar ook in het Spaans van kompaan en producer Marc Melià Sobrevias.

Lonely drifter Karen 017

Tot overmaat van geluk (jaja, het hoeven niet altijd rampen te zijn!) verneem ik even later dat Lonely Drifter Karen een gratis concert geeft in het Warandepark van Brussel. En zo wandel ik op 28/8 tussen blauwe bomen en rode spookjeslichten (inderdaad zonder "r") door het feeëriek verlichte park naar een kiosk in de vorm van een muziekdoos. Daar staat mijn blonde fee met haar gitaar, parasol en melodica in de aanslag. Samen met haar Italiaanse, Spaanse en Franse begeleiders (zelf is ze Oostenrijkse) doet ze zonder complexen haar ding. Een deel van het publiek heeft het er wat moeilijk mee, misschien omdat het hier om een echt originele band met een unieke sound gaat. Er zit iets van Kurt Weill in, hier en daar beland je in een musicalsfeer, op andere momenten doet de tengere zangeres denken aan Tinkerbell die wat sterrenstof rondsprinkelt en je leert vliegen. Zelden vind je zoveel sprankelende, genietbare originaliteit in één groep verenigd. The grass is singing... YEAH!

LONELY DRIFTER KAREN, The grass is singing, Crammed discs 2008 (CRAM 132)

 

14:44 Gepost door Paule in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: music |  Facebook |